Beğenilme, takdir ve tebrik edilme arzusu fıtridir.Belki belli bir ölçüde iyidir de.Güzel bir söz vardır:"Tenkit tüketir,takdir üretir,"Öğrenciyi takdir etmek başarısını artırabilir.Çalışanı, memuru takdir etmek verimliliği yükseltebilir.Müspet yaklaşım genellikle güzel netice verir.
Ancak benim vurgulamak istediğim;iş yaparken, söz söylerken bizi kim beğenmesini beklediğimiz hususudur ."Amirim, müdürüm , patronum, başkanım beğensin..._niyetiyle yapılan işleri.söylenen sözleri acaba Rabbim beğenir mi?
Bir kitabı okurken geçen iki saatin, ömrümün birçok senelerinden daha dolu,daha ehemmiyetli olduğunu fark edince insan hayatının ürkütücülüğü hiçliğini düşünür ve yeis içinde kalırdım
Derken bir rahibe,bize Duadan Söz et,dedi.O da yanıtladı ve dedi ki: Sıkıntıya ve dara düşünce dua ediyorsunuz; keşke sevinciniz doruklarda olduğunda ve bolluk günlerinizde de dua etseniz
Önemi yok,onu öldüreceğim!
"Ne diyorsun sen, küçük; babamı mı öldüreceksin"?
"Evet yapacağım bunu başladım bile.Öldurmek Buck Jones'un tabancasını alıp güm diye patlatmak değil! Hayır.Onu yüreğimde öldüreceğim, artık sevmeyerek...Ve bir gün büsbütün ölecek."