Ezgiiii
@Ezopotamyaas
Herkesin Okurken Ağladığı O Kitap!Edebiyat
Bu kitap yorumunu Instagram'daki "alintilarlayasiyorum" profilimde de okuyabilirsiniz: instagram.com/p/CrOf6VKt09F
Neredeyse herkesin bildiği ve her insanın okurken ağladığı bu kitabı sonunda ben de okudum... Peki, ben nasıl buldum?
Bu incelemenin altına yazılacak her yoruma karşılık olarak her yaşa uygun harika kitaplar önerdim. Kitap önerisi alabilmek için yorumlara bakabilirsiniz.
Çocukluk ile ilgili olan kitaplar bugüne kadar hep dikkatimi çekmiştir. Tolstoy'un 
Çocukluk, Gorki'nin 
Çocukluğum ve Tezer Özlü'nün 
Çocukluğun Soğuk Geceleri kitaplarını okuduktan sonra aklımda hep aynı düşünce dönüp dolaşıyordu: Çocukluk zamanlarımızın saf masumiyeti ve etrafımızda bizi kaplayan dünyayı anlama isteğimiz.
Uçurtma Avcısı kitabı da bu saydığım kitapların arasında sayılabilir bence. Emir ile Hasan'ın çocukluklarındaki Afganistan'da gördükleri ile şimdiki Afganistan arasında oluşan uçurum, kitabın esas kaygısını oluşturuyor. Bu kitabı okurken biz de belki kendimize şu soruyu sorabiliriz: Büyürken etrafımızda bizi kaplayan dünya nasıl değişiyor ve biz de o dünyayla birlikte nasıl değişiyoruz?
Bu kitabı okuma sürecinde yeni bir şeyin daha farkına vardım... İnsanın anıları bir yapboza benziyor. Uçurtma Avcısı kitabında olduğu gibi. Daha doğrusu hepimizin hayatlarında olduğu gibi... Bu anıları parça parça birleştirmeyi öğretiyor hayat bize. Kendi romanım olan 
Kimlink'te de buna benzer bir düşünceden bahsetmiştim:
"Kendi hayatlarımızın yapbozunu yaparken de en kolay an parçalarını bulmakla işe başlardık. Zor parçaları hep sonlara bıraktığımızdan olsa gerek, geçirdiğimiz şimdiki zamanlar da gittikçe zorlaşır, en sonunda hayatımıza layık bir çerçeveye bile zaman kalmazdı." [s. 16]
Uçurtma Avcısı kitabındaki Emir ve Hasan kitap boyunca tanımlara bile sığmayacak o kadar zor şeyler yaşıyorlar ki, onların da
Çocukluk, Gorki'nin Çocukluğum ve Tezer Özlü'nün Çocukluğun Soğuk Geceleri kitaplarını okuduktan sonra aklımda hep aynı düşünce dönüp dolaşıyordu: Çocukluk zamanlarımızın saf masumiyeti ve etrafımızda bizi kaplayan dünyayı anlama isteğimiz.
Uçurtma Avcısı kitabı da bu saydığım kitapların arasında sayılabilir bence. Emir ile Hasan'ın çocukluklarındaki Afganistan'da gördükleri ile şimdiki Afganistan arasında oluşan uçurum, kitabın esas kaygısını oluşturuyor. Bu kitabı okurken biz de belki kendimize şu soruyu sorabiliriz: Büyürken etrafımızda bizi kaplayan dünya nasıl değişiyor ve biz de o dünyayla birlikte nasıl değişiyoruz?
Bu kitabı okuma sürecinde yeni bir şeyin daha farkına vardım... İnsanın anıları bir yapboza benziyor. Uçurtma Avcısı kitabında olduğu gibi. Daha doğrusu hepimizin hayatlarında olduğu gibi... Bu anıları parça parça birleştirmeyi öğretiyor hayat bize. Kendi romanım olan Kimlink'te de buna benzer bir düşünceden bahsetmiştim:
"Kendi hayatlarımızın yapbozunu yaparken de en kolay an parçalarını bulmakla işe başlardık. Zor parçaları hep sonlara bıraktığımızdan olsa gerek, geçirdiğimiz şimdiki zamanlar da gittikçe zorlaşır, en sonunda hayatımıza layık bir çerçeveye bile zaman kalmazdı." [s. 16]
Uçurtma Avcısı kitabındaki Emir ve Hasan kitap boyunca tanımlara bile sığmayacak o kadar zor şeyler yaşıyorlar ki, onların daEzgiiii
Bazı kitaplar insanı okuduğuna pişman ediyor bu kitap onlardan biri.
Reklam
Herkesin Okurken Ağladığı O Kitap!Edebiyat
Bu kitap yorumunu Instagram'daki "alintilarlayasiyorum" profilimde de okuyabilirsiniz: instagram.com/p/CrOf6VKt09F
Neredeyse herkesin bildiği ve her insanın okurken ağladığı bu kitabı sonunda ben de okudum... Peki, ben nasıl buldum?
Bu incelemenin altına yazılacak her yoruma karşılık olarak her yaşa uygun harika kitaplar önerdim. Kitap önerisi alabilmek için yorumlara bakabilirsiniz.
Çocukluk ile ilgili olan kitaplar bugüne kadar hep dikkatimi çekmiştir. Tolstoy'un Çocukluk, Gorki'nin Çocukluğum ve Tezer Özlü'nün Çocukluğun Soğuk Geceleri kitaplarını okuduktan sonra aklımda hep aynı düşünce dönüp dolaşıyordu: Çocukluk zamanlarımızın saf masumiyeti ve etrafımızda bizi kaplayan dünyayı anlama isteğimiz.
Uçurtma Avcısı kitabı da bu saydığım kitapların arasında sayılabilir bence. Emir ile Hasan'ın çocukluklarındaki Afganistan'da gördükleri ile şimdiki Afganistan arasında oluşan uçurum, kitabın esas kaygısını oluşturuyor. Bu kitabı okurken biz de belki kendimize şu soruyu sorabiliriz: Büyürken etrafımızda bizi kaplayan dünya nasıl değişiyor ve biz de o dünyayla birlikte nasıl değişiyoruz?
Bu kitabı okuma sürecinde yeni bir şeyin daha farkına vardım... İnsanın anıları bir yapboza benziyor. Uçurtma Avcısı kitabında olduğu gibi. Daha doğrusu hepimizin hayatlarında olduğu gibi... Bu anıları parça parça birleştirmeyi öğretiyor hayat bize. Kendi romanım olan Kimlink'te de buna benzer bir düşünceden bahsetmiştim:
"Kendi hayatlarımızın yapbozunu yaparken de en kolay an parçalarını bulmakla işe başlardık. Zor parçaları hep sonlara bıraktığımızdan olsa gerek, geçirdiğimiz şimdiki zamanlar da gittikçe zorlaşır, en sonunda hayatımıza layık bir çerçeveye bile zaman kalmazdı." [s. 16]
Uçurtma Avcısı kitabındaki Emir ve Hasan kitap boyunca tanımlara bile sığmayacak o kadar zor şeyler yaşıyorlar ki, onların da
Çocukluk, Gorki'nin Çocukluğum ve Tezer Özlü'nün Çocukluğun Soğuk Geceleri kitaplarını okuduktan sonra aklımda hep aynı düşünce dönüp dolaşıyordu: Çocukluk zamanlarımızın saf masumiyeti ve etrafımızda bizi kaplayan dünyayı anlama isteğimiz.
Uçurtma Avcısı kitabı da bu saydığım kitapların arasında sayılabilir bence. Emir ile Hasan'ın çocukluklarındaki Afganistan'da gördükleri ile şimdiki Afganistan arasında oluşan uçurum, kitabın esas kaygısını oluşturuyor. Bu kitabı okurken biz de belki kendimize şu soruyu sorabiliriz: Büyürken etrafımızda bizi kaplayan dünya nasıl değişiyor ve biz de o dünyayla birlikte nasıl değişiyoruz?
Bu kitabı okuma sürecinde yeni bir şeyin daha farkına vardım... İnsanın anıları bir yapboza benziyor. Uçurtma Avcısı kitabında olduğu gibi. Daha doğrusu hepimizin hayatlarında olduğu gibi... Bu anıları parça parça birleştirmeyi öğretiyor hayat bize. Kendi romanım olan Kimlink'te de buna benzer bir düşünceden bahsetmiştim:
"Kendi hayatlarımızın yapbozunu yaparken de en kolay an parçalarını bulmakla işe başlardık. Zor parçaları hep sonlara bıraktığımızdan olsa gerek, geçirdiğimiz şimdiki zamanlar da gittikçe zorlaşır, en sonunda hayatımıza layık bir çerçeveye bile zaman kalmazdı." [s. 16]
Uçurtma Avcısı kitabındaki Emir ve Hasan kitap boyunca tanımlara bile sığmayacak o kadar zor şeyler yaşıyorlar ki, onların daOğuz Aktürk isimli okura yanıt verildi
Ezgiiii
Bekliyorum 😅
Siz hiç bir kitap tarafından dövüldünüz mü? Başınıza gelmediyse eğer gelecek. Verity okurken resmen ben kitaptan dayak yedim. Dün üç saat gibi bir sürede kitabı bitirdim. Anında yorum yazıp içimdeki herşeyi boşaltmak istedim. Bugüne zor sabrettim inanın.
Kitap sizi her sayfada alacak, yerden yere vuracak. Sizi şaşırtırken, aklınızla oynayacak. Onlar da yetmeyecek; kalbinize dokunup, psikolojinizle oynayıp, ters köşelerle beyninizi yakacak.
Her sayfasını ayrı merakla okurken yerimde duramadım. Arada bir kitabı fırlatıp derin nefesler aldım. Sonra durup parmaklarımı ısırdım yetmedi saçlarımı yoldum falan… Gerilip ürpermektem, şaşırmakran ve hayrete düşmekten kendimden geçtim.
Öncelikle asla bilindik bir CoHo kitabı değil. İçinde tabii aşk var ama bu aşk sanki kitabın bir paravanı. Zaten aşk falan görmüyor gözünüz. Arka planda olanlar soluk kesmeye yeter de artar bile.
Yemin ederim kitap dehşetle başlıyor dehşetle bitiyor. Arada okuduklarımız zaten gizem-gerilim filmimi aratmıyor. Bu arada şahane bir film olurdu.
Kitabın arka kapağı konusunu net anlatıyor.
Lowen bilinci yerinde olmayan ve artık yatalak olan ünlü yazar Verity’nin kitaplarının devamını yazmak için araştırma yaparken kadına ait bir otobiyografi bulur. Kitap içinde kitap okuyoruz düşünün.
ÇOK İYİYDİ!
Allah’ım oradaki her sahne beni kahretti. Hassas içerik uyarısını da koyuyorum buraya çünkü kesinlikle herkes okuyamaz.
Verity yatalak, beyni hasarlı ama kadının bakışlarının bir anda üzerinizde olduğunu düşünün? Yemin ederim ürpermekten gerildim.
Kitabın sonu öyle bir ters köşe ki anlatamam. Bence asla net bir son değil. Verity gerçekten bir manipülatör. Yani gerçek-kurgu arasında yarattığı bir çizgi yok. Neresinden bakarsam bakayım çok çirkin bir karakter geliyor bana.
Kitabın sonu şöyle bir cümleyle bitiyor.
Şəhla Mehdizadə isimli okura yanıt verildi
Ezgiiii
Yani öyle bakınca da siz de haklısınız😅
Siz hiç bir kitap tarafından dövüldünüz mü? Başınıza gelmediyse eğer gelecek. Verity okurken resmen ben kitaptan dayak yedim. Dün üç saat gibi bir sürede kitabı bitirdim. Anında yorum yazıp içimdeki herşeyi boşaltmak istedim. Bugüne zor sabrettim inanın.
Kitap sizi her sayfada alacak, yerden yere vuracak. Sizi şaşırtırken, aklınızla oynayacak. Onlar da yetmeyecek; kalbinize dokunup, psikolojinizle oynayıp, ters köşelerle beyninizi yakacak.
Her sayfasını ayrı merakla okurken yerimde duramadım. Arada bir kitabı fırlatıp derin nefesler aldım. Sonra durup parmaklarımı ısırdım yetmedi saçlarımı yoldum falan… Gerilip ürpermektem, şaşırmakran ve hayrete düşmekten kendimden geçtim.
Öncelikle asla bilindik bir CoHo kitabı değil. İçinde tabii aşk var ama bu aşk sanki kitabın bir paravanı. Zaten aşk falan görmüyor gözünüz. Arka planda olanlar soluk kesmeye yeter de artar bile.
Yemin ederim kitap dehşetle başlıyor dehşetle bitiyor. Arada okuduklarımız zaten gizem-gerilim filmimi aratmıyor. Bu arada şahane bir film olurdu.
Kitabın arka kapağı konusunu net anlatıyor.
Lowen bilinci yerinde olmayan ve artık yatalak olan ünlü yazar Verity’nin kitaplarının devamını yazmak için araştırma yaparken kadına ait bir otobiyografi bulur. Kitap içinde kitap okuyoruz düşünün.
ÇOK İYİYDİ!
Allah’ım oradaki her sahne beni kahretti. Hassas içerik uyarısını da koyuyorum buraya çünkü kesinlikle herkes okuyamaz.
Verity yatalak, beyni hasarlı ama kadının bakışlarının bir anda üzerinizde olduğunu düşünün? Yemin ederim ürpermekten gerildim.
Kitabın sonu öyle bir ters köşe ki anlatamam. Bence asla net bir son değil. Verity gerçekten bir manipülatör. Yani gerçek-kurgu arasında yarattığı bir çizgi yok. Neresinden bakarsam bakayım çok çirkin bir karakter geliyor bana.
Kitabın sonu şöyle bir cümleyle bitiyor.
Şəhla Mehdizadə isimli okura yanıt verildi
Ezgiiii
Hangisi mesela ?bende o iz yüzünden ve Lowenden yardım istememesinden yahut hemşireden mektuba inanmadım