“… Zorlu hava koşulları ve doğal afetler sizi öldürebilir de, öldürmeyebilir de. Bunların önüne geçildiğinde veya bunlara uyum sağlandığında etkinliklerini kaybederlerdi. Şu anda sorun olmaya devam eden çevresel faktörler; hala kendilerine karşı savaştıklarımız, yenileri için yeni stratejiler ürettiklerimiz, hayatta kalmak için düşmanlarını daha fazla büyümeye zorlayanlardır.”
Currie Kampı'nda çok önemli bir keşfim oldu. Mutluluk yeterince uyumaya bağlıdır. Sadece bu, daha fazlası değil. Tanıdığınız zengin ve mutsuz insanların hepsi uyku ilacı kullanır; Çevik Piyade'de bunlara ihtiyaç yoktur. Kapsül erine bir yatak ve uyuyabilmesi için biraz zaman verirseniz, bir elma kurdu kadar mutlu olacaktır.
Okuduğum ilk mektuplar ilgimi çekmedi; halen görüşmekte olduğum, yaşayan ama var oluşları beni pek de ırgalamayan insanlara aitti; ancak birdenbire karşıma çıkan bir zarf beni ürküttü. Geniş ve büyük harflerle adım yazılmıştı; aniden gözlerim doldu. Gençlik arkadaşım, umutlarımın sırdaşı, sevgili dostumdan geliyordu. O güzel gülüşüyle bana uzattığı eli karşımda belirdi, iliklerime dek ürperdim. Evet, gerçekten ölüler geri geliyorlar; çünkü onu gözlerimle gördüm! Hafızamız, evrenden çok daha mükemmel bir dünya: Artık olmayana bile hayat veriyor!
Yine insanlar özgün ve dâhi makineler düşlüyorlarsa, kendi özgünlüklerinden umut kestikleri ya da bundan vazgeçip üçüncü şahıs olan makineler aracılığıyla bu özgünlükten yararlanmayı yeğledikleri içindir. Çünkü bu makinelerin sunduğu şey düşüncenin gösterisidir; insanlar da makineleri kullanarak, kendilerini düşüncenin kendisinden çok düşüncenin gösterisine verirler.