Fatih keleş
@Fatihklss
Şu anda okuduğu kitap
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ancak gülümsemem şevkat doluydu, çünkü çocuğun gözlerinde ölümsüz kadını, tüm zamanların ve görünüșlerin kadınını görüyordum. Onun gözlerinde cangıldaki ve ağaç tepesindeki, mağaradaki ve yerleşim yerindeki eşimin gözlerini görüyordum. Onun gözlerinde okçu Ushu olduğum zamanki Igar’ın gözlerini, pirinç hasatçısı olduğum zamanki Arunga’nın gözlerini, aygıra binmeyi düșlediğim zamanki Selpa’nın gözlerini, kendini kılıcımın önüne atan Nuhla’nın gözlerini görüyordum. Evet, dudaklarımda bir kahkahayla bırakıp gittiğim Lei-Lei’nin, kırk yıl boyunca anayollarla sapa yollarda dilencilik yoldașım olan Om Hanım’ın, uğruna eski Fransa’da çimenlerin üstünde kılıçla can verdiğim Philippa’nın, Mountain Meadows’da kırk büyük arabamızın çemberinde Jesse olduğum zamanki annemin gözlerinde yansıyan șey vardı gözlerinde.
Bir kadın çocuğu o, ama kendisinden önce annesinin olduğu gibi tüm kadınların kızıydı ve kendisinden sonra gelecek tüm kadınların annesiydi. Sar’dı o, Mısırlı tanrıçaydı. Ölümü alt etmiș İștar’dı o. Saba ve Kleopatra idi; Esther ve Herodias’tı. Meryem’in bir temsilcisiydi o, Mecdelli Meryem ve Marta’nın kız kardeși Meryem’di, ayrıca Marta’nın kendisiydi. Ve Brunhilde ve Guinevere, Iseult ve Juliet, Heloise ve Nicolette idi. Evet ve Havva idi, Lilith idi, Astarte idi. On iki yașındaydı ve gelmiș, gelecek tüm kadınlardı.
Ne yapabiliriz? Yaşamak gerek!
(Kısa bir sessizlik.)
Yaşayacağız Vanya Dayı. Çok uzun günler, boğucu akşamlar geçireceğiz. Alınyazımızın bütün sınavlarına sabırla katlanacağız. Bugün de, yaşlılığımızda da, dinlenmek bilmeden, başkaları için çalışıp didineceğiz.
Ecel gelip çatınca da uysalca öleceğiz ve orda, mezarın ötesinde, çok acı çektik, gözyaşı döktük, çok acı şeyler yaşadık diyeceğiz… Tanrı da acıyacak bize ve biz seninle canım dayıcığım, parlak, güzel, sevimli bir hayata kavuşacağız ve buradaki mutsuzluklarımıza sevecenlikle, hoşgörüyle gülümseyeceğiz ve dinleneceğiz… İnanıyorum buna dayıcığım, bütün kalbimle, tutkuyla inanıyorum…
(Voynitski’nin önünde diz çöker ve başını onun avuçlarına koyar. Yorgun bir sesle tekrar eder.)
Dinleneceğiz!
Her kitabında bahsettiği gibi bir süper insan var (romanlarında bahsettiği konular hep kendi yaşamış olduğu hayattan parçalar içerdiğinden muhtemelen yazdığı süper insan roman karakterlerini kendini yerine koyarak yazıyordu) canlı hayat dolu bir karakter olmasından mütevellit günışığı denmiş kendisine. Alaskanın geçit vermez soğuğunda ve doğasında altın arayan bir maceracıyken sonrasında masa başında büyük paralar kazanan bir işadamına dönüşüyor, sonrasında hayatına bir kadın girmesiyle eski günışığı tekrar ortaya çıkıyor. İşadamı günlerinden, işin içinden bir göz olarak kapitalist sisteme dokunduruyor ama bir demir ökçedeki gibi değil. Hayat ve mutlu olmakla alakalı aslında herkesin bildiği klişe mesajlar veriyor. Okuması keyifli güzel bir kitaptı
