"karar verdim sert, korkusuz olmaya...
Yasaklanmış madenlerde günlerce,
Bilgi topladım şevkle,
Nefret ettim sömürenlerden,
Soğuk kaldım yavşak sözlere.
O gün insan bakışlarına gizlenip,
Bir zırh dövdüm ruhuma,
Ümit ve düşüncelerden su verdim.
Ayrılamam asla onlardan!..
Ve birden anladım ki yalnızlıkta susuzluk,
Ümit içerisinde kalbim eriyor...
Ruhum buzdu, karşıma sen çıktın
Ulu bilgin yükseklerden!
Sen vahşi kışta güneş gibi,
İçime bahar getirdin ve öylesine muhteşem ve öylesine korkusuz sen zincirlerin yerine özgürlük verdin.
Dünya yalanına kinlenen sen
bulutlu gökte parlak bir ışıktın."