Bart Curlish
@FiliaDei
Âlemde heder olmak pek tabiî değil mi?
Kitap Osamu Dazai'nin bütün külliyatından oluşan intihar mektubunun son parçası olarak tanınıyor. Ne yazık ki biraz da üstencil bir bakış açısıyla söylemeliyim ki, zayıf tabiatlı birinin ömrünü nasıl heba ettiğinden başka bir çıkarımda bulunamadım kitaptan. Çevirmenin sonsözü kitaba biraz daha anlam kattı diyebilirim. Özelikle savaş yılları ve atom bombalarından sonra Japonya'nın sosyo-ekonomik durumu ve bunun bireyler üzerindeki etkilerinin aslında Yoşo'nun bu umutsuz tabiatıyla ne kadar eşleştiğini ve bundan dolayı kitabı okuyan özelikle Japonyalı bireylerin nasıl bağ kurduklarını ve kendilerinden birer parça bulduklarını belirttiği kısmı çok beğendim ve kitabın neden bu kadar sevildiğini anlamama da yardımcı oldu diyebilirim. Öte yandan ben de bazı kısımlarda kendimden bir şey buldum diyebilirim. Keder, insanın en temel bileşenlerinden biri. Zannediyorum ki kederli olamasaydık hayatta da kalamazdık. Yoşo ne kadar "insan" olmadığını, insanları anlamadığını belirtse de ben bir insan olarak bazı noktalarda kendimden bir parça bulabildim. Kitap, hem Japon edebiyatının en sevilen parçalarından birisi olması hem de dönemin Japonyasının yaşam biçimi, kültürünü bize az buçuk da olsa gösterdiği için okunmaya değer.
Reklam
Tarihi kurgu okumayı seven birisi olarak bu kitap benim favorilerim arasında yerini aldı. Beni Kırım’ın güzel bir köyünde nefes aldırdı, tütün ektirdi, bostanı sulattı. Bekir ile tarladan tütünleri aranlara ben taşıdım. Sofada sofrayı ben kurdum. Enver oğlunu kaybettiğinde mezarına toprağı ben attım ve en sonunda da onlarla beraber, tüm Kızıltaşlılarla beraber, ben de vatanımdan sürüldüm. Kitap bittiğinde ben de vatanım ellerimden kaymış gibi hissettim ama bütün bu hayranlığıma rağmen eksik bulduğum ve eleştirmek istediğim iki tarafı var. İlki Rusların duygu ve düşüncelerine tam olarak ulaşamıyor oluşumuzdu, Ruslar bu romanda figürandı ama fikrimce Rusların duygu ve düşüncelerine daha fazla hakim olsaydık bir okur olarak romanın içinde daha fazla yer edinebilirdik. Gerçi böyle olsaydı da o zaman yeteri düzeyde bir Kızıltaşlı olamamaktan korkardım sanırım. İkinci eleştirimse Kırım Tatarlarının günlük yaşamları dışından örf, adet ve törelerinin bize fazla gösterilmemiş olmasıydı. Giyim kuşam, düğün, müzik, bayramlar gibi çoğu millette olan adetlerin Tatarlarda nasıl meydana geldiğini detaylı bir şekilde göremedik. Bunu da romanın asıl amacından sapmaması için işlenmediğini düşünerek savunuyorum. Bana tarihin tozlu sayfalarından bir vahşeti anlattığı, bildirdiği ve beni Kırım Tatarlarının içine sokup onları çok sevmemi sağladığı için Onlar Da İnsandı adlı romanın yazarı Cengiz Dağcı’ya saygı ve minnet duyuyorum.
Benim için Sait Faik okumanın en güzel yanı Sait Faik gibi hissetmek, hissedebilmek oldu.
Sait Faik, zannediyorum ki "insan"ı sevmesinin de etkisi üzerinde olarak insana insani duyguları başarılı bir şekilde hissettirebilen, yaşatabilen bir yazar.
Öyküleri okurken çoğu zaman ağlamaklı oldum hatta ağladım bile diyebilirim. Nasıl ağlamayayım? Kaç kere denize açıldığım Apostol Efendi'yi bir balıkçıya yaraşır bir şekilde ağları ile gömmediler. Canım dondurmacı çıraklarını eşek gibi çalıştırıp haklarını vermediler. Köylüsü olduğum köylüsü olduğum köyün zenginliklerini para için benden, köylülerden sakındılar, zenginlere sattılar.
Son Kuşlar kitabıyla birlikte denizi, balıkçılığı, ada yaşantısını, Mercan Usta'yı, Mercan Ustaları, Barba Antimos'u, Barba Antimosları tanıdım, yaşadım, öğrendim.
Teşekkürler Sait Faik!
Kitapta küçük bir kız çocuğu olan Marjane Satrapi'nin büyümesine, hayatına ve değişimine bununla birlikte de İran İslam Cumhuriyeti devrimine, İran-Irak savaşına, Avrupa'da üçüncü dünya vatandaşlarına ne gözle bakıldığına şahit oluyorsunuz.
bu kitap bir ailenin yüzyıllık serüveniyle birlikte bir dünyanın yüzyıllık serüvenini de anlatıyor. Bazı zamanlar kendinizi aileden birisi gibi görüyor, evin içinde dolaşıyorsunuz. Macondolu oluveriyorsunuz. Kitap size bir aileyi, bir dünyayı yaşatıyor.
Reklam