"Elveda yoldaş, seni unutmayacağız" mı diyeceklerdi? Ya da bunun gibi başka bir zırva mı?
Bir gün, şehirde bir cenaze törenine katılmış ve mezarlıktaki o törenin bir toplantıdan farksız geçtiğini görünce şaşıp kalmıştı. Birtakım hatipler ellerindeki kağıtlarla merhumun tabutu başına gelmiş, nutuk okumuşlardı. Hepsi birbirine benziyordu bu nutukların: Merhumun ne iş yaptığı, hangi işleri başardığı, nasıl çalıştığı kime nasıl hizmet ettiğini anlatmışlardı. sonra müzik çalmış mezarına çiçek koymuşlardı. konuşmacılardan hiçbiri hayattan ve ölümden söz etmedi. Ta ilk çağlardan bu güne kadar, insanların varlık ve yokluk, hayat ve ölüm hakkındaki bilgilerinin doruğu, özü olan dualarda söylendiği gibi bir söz söylenmedi. Sanki o güne kadar kimse ölmemişti ve bundan sonra da kimse ölmeyecekti! Zavallılar kendilerini ölümsüz sanıyorlardı herhalde! Gözlerinin önündeki gerçeğe rağmen de konuşmalarını "o ölmedi, ölümsüzlerin arasına karıştı!" diye bitiriyorlardı.