Tanzimat Dönemi'nin başyapıtlarından biri olan bu romanda Ahmet Mithat Efendi "yanlış batılılaşma"yı ele almıştır.
İki ana karakter üzerine kurulu bu romanda Felâtun Bey, Batılılaşmayı yanlış yorumlamış, sefa hayatı süren, savurgan bir alafranga özentisi; Râkım Efendi ise tam zıttı olarak çalışkan, efendi, tutumlu bir karakter olarak ele alınmıştır. Romandaki karakterler iyi ve kötü olarak keskin bir çizgiyle birbirinden ayrılmıştır.
Roman boyunca Râkım Efendi'nin güzel, dürüst ve namuslu hareketleriyle bize kendisini hayran bırakması günümüz dünyasında böyle insanlara duyduğumuz özlemden olduğu kanısındayım.
Genel olarak keyifli, mizahi ve öğretici olan bu roman aynı zamanda dönemin İstanbul yaşamına da ışık tutmaktadır ve bizi şimdiden koparıp eskiye götürmektedir.