Ahmet Hamdi Tanpınar 'Bütün Şiirleri' derlemesine başlamışken ona mı yoksa Ibrahim Sadriye mi ait olduğu tartışılan ve benimse en sevdiğim şiir olan bir adın kalmalı geriye şiirini eklemek isterim - adı bir şiirden daha güzel olan zaatı mutereme -
Bir adın kalmalı geriye
Bütün kırılmış şeylerin nihayetinde
Aynaların ardında sır
Yalnızlığın peşinde kuvvet
Evet nihayet
Bir adın kalmalı geriye
Bir de o kahreden gurbet
Sen say ki;
Ben hiç ağlamadım
Hiç ateşe tutmadım yüreğimi.
Geceleri koynuma almadım ihaneti
Ve say ki;
Bütün şiirler gözlerini
Bütün şarkılar saçlarını söylemedi
Hele nihavent!
Hele buselik hiç geçmedi fikrimden
Ve hiç gitmedi;
Bir toprak kan gibi adın
İçimin nehirlerinden..
Evet yangın
Evet salaş yalvarmanın korkusunda talan
Evet kaybetmenin o zehirli buğusu
Evet isyan
Evet kahrolmuş sayfaların arasında adın
Sokaklar dolusu bir adamın yalnızlığı
Bu sevda biraz nadan
Biraz da hıçkırık tadı
Pencere önü menekşelerinde her akşam
Mavi, maviydi gökyüzü
Bulutlar beyaz, beyazdı
Boşluğu ve üzüntüsü içinde ne garip yazdı…
Garip, güzel, sonra mahzun
Işıkla yağmur beraber,
Bir türkü ki gamlı, uzun,
Ve sen gülünce açan güller.
Beyaz, beyazdı bulutlar,
Gölgeler buğulu, derin;
Ah o hiç dinmeyen rüzgâr
Ve uykusu çiçeklerin.
Mor aydınlıkta bir çınar
Veya kestane dibinde;
Mahmur süzülen bakışlar
İkindi saatlerinde…
Birden gülümseyen yüzün
Sabahların aynasında
Ve beni çıldırtan hüzün
İki bakış arasında.