‘Bireyselliğe karşı alerjimiz var. Yakın geçmişe dek, eğitim sistemimizde çocuklara karşı şiddet yaygındı. Öğretmenler, öğrencilere en çok hangi nedenle döverdi? Saç uzattığı için. Laubali bir tavırla konuştuğu için. Bunlar kabahat değil. Bunlar, sadece sıra dışı davranış. Öğrencilerin kalıba uymamak, bir olmak için naif girişimleri.
Belki de biz, sanayileşme ve okuryazarlaşma bir yana, bireyselleşmede geri kaldık. Bir toplum, sanayide ve bilimde geri kaldığını kolayca fark eder. Birey olamamak: Fark edilmesi daha güç ve çok daha tehlikeli bir noksanlık. Bu eksikliği gideremediğimiz için, diğer iki alandaki reformlar boşa gitti, gidiyor.’