Aysima
@Geceucankus
Şu anda okuduğu kitaplar
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Edebiyatımızda batılı anlamda ilk Türkçe oyun kabul edilen şair evlenmesi konu bakımından okuldaki derslerde anlatılan şekilde gerçekleşmektedir bu konuda bir şey demek istemiyorum yine diğer Türk edebiyatı klasiklerinde olduğu gibi Osmanlı dönemi kültürünü anlatan kitaplardan birisidir. Önsözde Refik Durbaş karakterlerin özellikleri ve hangi rolde olduklarını çok güzel bir şekilde özetlemiş. Okuduktan sonra aklıma direk kültürümüzde hala devam etmekte olan “aman millet ne der” sözü aklıma geldi ve yine rüşvet olayları üzerine toplumsal bir konuda Şinasi güzel bir tiyatro eseri yazmıştır. Bahsetmek istediğim diğer konu dokuz sahnede biten kitap sonrası çeşitli yazarlar tarafından yazılan makalelere yer verilmesi çok ilgimi çekti. Bu makalelerde en çok dikkatimi çeken Şinasi’nin yaşamı oldu ileride daha fazla okuma yapmak istiyorum.
Ebüzziya Tevfik beyin yazmış olduğu bölümde son sayfasında Şinasii’yi defne derken İslami geleneklere göre tabut dışında defnedilmesi doğru kabul edilirken
Tevfik Bey “Hayır tabutla defne olulacak dedim.
İmam “Tabutduz olarak kefenle defninde sevap vardır,cevabını verdi.
Tevfik Bey “Sevap değil ceza bile olsa tabutla defnedilecek! diyerek Şinasi’nin tabut ile Defne’nin gerçekleştittirir. son paragrafın son cümlesinde ise “Bana öyle geliyor ki Şinasi’nin ruhu benim bu son hizmetim yüce âlemden seyir ve takdir ediyordu” der bu cümleyi okuduktan sonra Şinasi’nin batılı anlamdaki yaptığı edebi düşünceler nezdinde kendisinin modern bir şekilde tabut ile gömülmesi gerektiğini savunmuştur bu benim için çok tuhaf bir düşünce şekli olarak kalmıştır çünkü o defin yerinde Namık Kemal olması gerekirken Namık Kemal’in isteği üzerine kendisi gitmiştir sadece Şinasi‘nin edebi alanda yapmış olduğu yenilikler doğrultusunda kendisi bir karar vermiştir.
!!!
Sonunu bile bile okudum ama yine de sinirlendim. Göstermelik eğitim, “moderniye”, yanlış batılılaşma… Yazarın kadın hakkında “alışmış kudurmuştan beterdir.” Deyimi ile zaten kadını belli etti asıl bize göstermek istediği o evde erkeklerin kendi savaşlarıdır. Çok da güzel gösterdi. Kendi uçkurları arasındaki o savaş ve kendi dış görünüşlerine rağmen ‘hepsini farklılığına vurgu yapıyor’ yine de kendilerini haklı olduklarını inandırdılar. İşte burada şunu diyor yazar. Alışmış kudurmuştan beterdir, deyimi yine devreye giriyor. Ve yine Hüseyin Rahmi hepsinin eğitimsizliğine de vurguluyor, çok güzel işlemiş.
Son 40 sayfa aslında Osmanlı da yaşanan o batılılaşma hayranlığı adı altında neler döndüğünü ayrıntılı bir şekilde anlatmış. Diğer Türk edebiyatı kitaplarını okuduğumdan sonu belliydi bu yüzden çok zor okudum. Boş geldi. Aksine Şemi öğrendikten sonra ne olacağını çok merak ettim. O otoriter sahibi reis aslında en baş düşmanlarıydı ama akıllarına bile getirmediler. Çünkü akılları yoktu. İşte yazarların o dönemde anlattıkları ve okuduğum tüm Türk edebiyatı kitaplarında işlenen bir konu ve bunların gerçek olma durumu ise artık şaşırmıyorum.
Tiyatroda ağlamak gülmenin bir diğer çeşididir.
Zaten fizyoloji bakımından gülmekle ağlamanın bazı
durumlarda farkı yok gibidir. İkisi de sinir zayıflığından ileri
gelir ... Eğer ağlamakla ahlak düzeltmek mümkün olaydı
dünyada çocuklardan uslu akıllı kimse bulunmazdı ...
