Dilek Kurban’ın anısı
…öğle yemeğine çıkmak için asansör beklerken, Hrant ile yine hararetle sohbet ediyorduk. Asansör geldiğinde içerisi çok sıkışıktı ama, “Haydi biz de binelim,” demiştim. Biz binince asansör ötmüş, Hrant inmişti. O dışarıda, biz içeride kalmıştık. Asansör kapısı kapanırken, başı eğik, yüzünde o hafif acı, hafif muzip ifade, bize bakmış ve “Hep böyle olmuştur zaten,” demişti.
Hrant’ı öldürdükleri gün, ilk o görüntüsü geldi aklıma. Bir kez daha, biz kalmıştık içeride, giden Hrant olmuştu.
Sayfa 420 - Everest
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
…Bu adam Tovmas Terziyan’dı. Baba-kız hevesle sohbet edebildiğimiz için şaşırdığını söyledi.
“Rum olduğunuzu zannettim, fakat sonradan Ermenice konuştuğunuzu duydum” dedi heyecanla. “Çocuklarına hem baba hem öğretmen olan Rumlar tanırım, fakat Ermenilerde böylesi güzel ve övgüye layık bir manzarayla daha önce karşılaşmamıştım.”
Sayfa 166 - Aras Yayıncılık
Satenik’in yaşlı gözleri buzlanmış camda takılıp kalırken, Rupik “Ne oldu mommy? Ne oldu daddy?” diye soracak.
“Bitti Rupik, bitti,” diyecek Satenik. Rupik sona erenin büyükbabasının değerli hayatı olduğunu sanacak.
Oysa Satenik hüzünlü bakışlarıyla başka bir şey anlatmaya çalışacak. O gün ailemizde Ortadoğu bitecek. Yüzyıllar önce orada yanmaya başlamış lamba bir hastane odasında sönecek.
Sayfa 204 - Aras Yayıncılık
