Bugün anne öldü. Belki de dün, bilmiyorum. Bakımevinden bir telgraf aldım: "Anneniz vefat etti. Cenaze yarın. Saygılar." Bundan bir şey anlaşılmıyor. Belki dün ölmüştür.
Işık ve karanlık aynı şeyin birer parçası. Hayatımız boyunca bir mutluluk bir mutsuzluk deneyimleriz, dans edercesine. O yüzden pes etmeyip devam ettiğim sürece, gözyaşlarıyla da kahkahayla da dolu anlar yaşayacağım kesin
Mutluğun da bir raslantı sonucu olmadığını, yaz yağmuru gibi birden bire başımıza düşmediğini söylemeliyim. Gerçek mutluluk, yavaş yavaş, azar azar gelir ve bu bizim hayata bakış açımızla, çevremizle, çevremizdekilere karşı davranışımızla doğrudan doğruya ilgili ve orantılıdır. Mutluluk, birbirini tamamlayan ufak tefek şeylerin birikmesinden doğuyor.
KENDİNİZİ SEVEBİLMEK İÇİN sürekli gelişmek zorunda değilsiniz. Sevgi yalnızca bir amaca ulaştığınızda hak edeceğiniz bir şey değil. Hayat üzerimizde baskı yaratsa da, bunun kendinize olan sevginizi azaltmasına izin vermeyin. Sevgiyi hak ederek doğdunuz ve bu hep böyle olacak. Kendinize iyi davranın.