Gülden Gümüş
@Guldenizada
Kitap okumak; yemek yemek, su içmek gibi benim için. Okumadan yapamayangillerdenim ben de.
Modelist
Lisans
İzmir
1983
358 okur puanı
Ağustos 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kısacık kendimi anlatıp gideceğim.
en azından benim, kendim için söyleyeceklerimi duyup, öyle ön yargılarınızı dizip beyninizde, bir hikaye oluşturursunuz diye düşünüyorum profile bakınca. Sonuçta o olmadan da hareket edebildiğimiz söylenemez bence.
Kitabı kendimi bildim bileli okuyorum, ama ezberlemiyorum. Sadece hayatımın içine dahil edebileceklerimle yoğruluyorum.
Yüzlerce kitap okudum şu yaşıma kadar ismini hatırladıklarım belki de on parmağı geçmez. Fakat her birinden binlerce yeni bilgi, hikaye, duygu aldım içime.
Hepimiz için geçerli olduğu üzere istemeden geldiğim şu hayata, geldiysek yaşayalım anı diyenlerdenim. Süremin bitmesini bekliyorum yani. Çoğumuz gibi hiç bilmediğimiz ve seçmek zorunda bırakıldığımız bir ülkenin, milletin, politik görüşün, dilin ve dinin içine doğup, beynimize yüklenmiş binlerce kural ve kaide ile yaşıyoruz. Zor sorgulayana bunları öğrenmek ilk anda. İnsanın çaresizliğini kapatma yöntemlerini biliyorum ve bir çoğundan nefret ediyorum. Bu hayata gelmemizin bir amacı varsa o da yaşadığımız hayatın, doğanın içene etmekten ibaretmiş gibi geliyor bana, yapılanları görünce insan elinden.
Her şeye rağmen çokça da gülerim ama. Özellikle de kendime, bocaladığım hayata, yaptıklarıma ve yapamadıklarıma... Gezerim, içerim, öğrenirim ama okuduğum, öğrendiğim bilgileri bilmişlik yapıp satmam kimseye.
Bilmeye çalışan ama hiç bir şeyi de bilmeyen
Naçizane ben ✌
Limon 🍋kokusuyla güzel geçsin hafta sonunuz. Hayatı daha çekilir kılan sadece kendiniz ve sevdiklerinizden ibaret bir yaşam. Sağlıcakla kalın...
Reklam
Neden kendimizi hep merkeze alıyoruz?1000Kitap
Merhaba değerli 1000kitap dostları daha öncesinde de 
İçimizdeki Maymun kitabını okuduğum ve çok saygı duyduğum psikolog, primatolog ve etolog 
Frans de Waal 'un bu sefer 
Hayvanların Ne Kadar Zeki Olduğunu Anlayacak Kadar Zeki Miyiz? kitabıyla geldim. Bu kitap öyle bir solukta okunacak bir kitap değil ve ben de kitap evinde yeni işe başladığım için okuyamazdım zaten, ama her okuyabileceğim anda elimden bırakamadım. Dikkatle okumak gerekiyor gerçekten de, çünkü anlattığı şey bir iddia değil, uzun yılların gözlemi...
Kitap, temelde insan merkezli bakışın nazik ama kararlı bir şekilde sökülmesi. De Waal, hayvan zekasını insanın kopyası gibi sunmuyor, tam tersine zekanın tek biçimi olmadığını gösteriyor.
Bu kitap ve geçen aylarda okuduğum Darwin 'in 
Charles Darwin 
İnsanın Türeyişi kitabını yan yana getirince çok güzel bir zihinsel köprü kuruluyor. Bu iki muazzam bilim insanının, aynı nehrin iki farklı kıyısında konuşan sesini dinler gibi oluyor insan.
Darwin, İnsan Türeyişi'nde çok radikal bir şey yapmıştı. İnsanı, doğanın dışına değil, tam ortasına yerleştirmişti.
Zihinsel yetiler için bile keskin bir kopuş olmadığını, "FARKIN DERECE FARKI OLDUĞUNU" söylemişti. Bu o dönem için neredeyse entellektüel bir skandal. Çünkü insan aklını kutsal ve benzersiz bir sıçrama olarak görmek çok daha rahatlatıcıydı. Taktır edersiniz ki bir çoğu için hala öyle.
De Waal ise Darwin'in açtığı bu kapıdan girip şunu yapar gibi;
"PEKİ MADEM SÜREKLİLİK VAR, BİZ NEDEN HALA KOPUŞ VARMIŞ GİBİ DAVRANIYORUZ? " De Waal'ın çalışmaları, Darwin'in teorisini soyut bir iddia olmaktan çıkarıp günlük, gözlemlenebilir davranışlara indiriyor. EMPATİ,ADALET DUYGUSU, UZLAŞMA, HİYERARŞİ hatta SİYASET... Bunların hepsi insanın icadı değil; biz sadece bunları çok karmaşık biçimde sergiliyoruz.
Bu iki kitap arasında ince bir fark var sadece;
Darwin daha çok kökeni anlatırken, De Waal devam eden
İçimizdeki Maymun kitabını okuduğum ve çok saygı duyduğum psikolog, primatolog ve etolog Frans de Waal 'un bu sefer Hayvanların Ne Kadar Zeki Olduğunu Anlayacak Kadar Zeki Miyiz? kitabıyla geldim. Bu kitap öyle bir solukta okunacak bir kitap değil ve ben de kitap evinde yeni işe başladığım için okuyamazdım zaten, ama her okuyabileceğim anda elimden bırakamadım. Dikkatle okumak gerekiyor gerçekten de, çünkü anlattığı şey bir iddia değil, uzun yılların gözlemi...
Kitap, temelde insan merkezli bakışın nazik ama kararlı bir şekilde sökülmesi. De Waal, hayvan zekasını insanın kopyası gibi sunmuyor, tam tersine zekanın tek biçimi olmadığını gösteriyor.
Bu kitap ve geçen aylarda okuduğum Darwin 'in Charles Darwin İnsanın Türeyişi kitabını yan yana getirince çok güzel bir zihinsel köprü kuruluyor. Bu iki muazzam bilim insanının, aynı nehrin iki farklı kıyısında konuşan sesini dinler gibi oluyor insan.
Darwin, İnsan Türeyişi'nde çok radikal bir şey yapmıştı. İnsanı, doğanın dışına değil, tam ortasına yerleştirmişti.
Zihinsel yetiler için bile keskin bir kopuş olmadığını, "FARKIN DERECE FARKI OLDUĞUNU" söylemişti. Bu o dönem için neredeyse entellektüel bir skandal. Çünkü insan aklını kutsal ve benzersiz bir sıçrama olarak görmek çok daha rahatlatıcıydı. Taktır edersiniz ki bir çoğu için hala öyle.
De Waal ise Darwin'in açtığı bu kapıdan girip şunu yapar gibi;
"PEKİ MADEM SÜREKLİLİK VAR, BİZ NEDEN HALA KOPUŞ VARMIŞ GİBİ DAVRANIYORUZ? " De Waal'ın çalışmaları, Darwin'in teorisini soyut bir iddia olmaktan çıkarıp günlük, gözlemlenebilir davranışlara indiriyor. EMPATİ,ADALET DUYGUSU, UZLAŞMA, HİYERARŞİ hatta SİYASET... Bunların hepsi insanın icadı değil; biz sadece bunları çok karmaşık biçimde sergiliyoruz.
Bu iki kitap arasında ince bir fark var sadece;
Darwin daha çok kökeni anlatırken, De Waal devam edenHayvanların Ne Kadar Zeki Olduğunu Anlayacak Kadar Zeki Miyiz?Frans de Waal · Metis Yayıncılık · 2017122 okunma
Yola yoldaş olanlarla. ..Edebiyat & Roman
İyi akşamlar değerli 1000 kitap dostları. İnsanın hem dünyaya hem kendine doğru yürürken duyduğu o bitmeyen arayışın bence en dürüst anlatılarından biriyle geldim karşınıza. 
Jack Kerouac 'ın 
Yolda kitabı, edebiyatın haritasında yıllara inat hala kıpır kıpır duran bir fay hattı gibi... Edebi değerinin de tartışmalı olmasının sebebi de budur belki; çünkü bazı okurlar için dağınık, savruk, derlenip toparlanmamış gibi gelmesi. Oysa, edebiyatta tam da o dağınıklık, metnin gerçeğe en çok yaklaştığı noktadır bence. Hem dağınık hem de kristal berraklığında; tam da o paradoksuyla kendine has bir iz. Kerouac bize düzenli bir roman vermiyor, bir ruh hali yaratıyor. İşte bu da bu kitabı modern edebiyatta benzersiz bir yere çıkarıyor.
Bu sebeplerdendir ki, kitap sabit bir yere oturmuyor, tam tersine, insanın iç dünyasındaki o hareket etme, kaçma, kendini yeniden icat etme dürtüsünü tetikliyor. Bu yüzden romanı yorumlamak, hızla giden bir arabanın camından dışarı bakmak gibi; manzara sürekli değiştiği için tek bir anlam yakalamak zor.
Roman hem bir özgürlük arayışı hem de özgürlüğün ne kadar zor taşındığını gösteren bir itiraf sanki... Kerouac'ın yolculukları çoşkulu görünse de aslında hep bir şeyden kaçış, bir şeyin içini doldurma çabası... tıpkı bizlerinde yaptığı gibi. Yolda olmanın sarhoşluğu ile varamamanın hüznü arasında gezinişi... Hızlı yaşanan geceler, dizginlenemeyen arkadaşlıklar, karşılaşmalar... Hepsi varoluşsal bir boşluğu kısa süreliğine doldurma çabası gibi...
Dean Moriarty figürü neredeyse bir element gibi; tutkulu, parçalı, dengesiz... İnsan ruhunun içgüdüsel tarafını temsil ederken, Sal Paradise daha temkinli ama Dean'in ateşine kapılmaktan kendini alamayan iç gözlemci. Bu ikili birlikte olduktan sonra roman , insanın kendi özgürlük tutkusuna yapışma haline
Jack Kerouac 'ın Yolda kitabı, edebiyatın haritasında yıllara inat hala kıpır kıpır duran bir fay hattı gibi... Edebi değerinin de tartışmalı olmasının sebebi de budur belki; çünkü bazı okurlar için dağınık, savruk, derlenip toparlanmamış gibi gelmesi. Oysa, edebiyatta tam da o dağınıklık, metnin gerçeğe en çok yaklaştığı noktadır bence. Hem dağınık hem de kristal berraklığında; tam da o paradoksuyla kendine has bir iz. Kerouac bize düzenli bir roman vermiyor, bir ruh hali yaratıyor. İşte bu da bu kitabı modern edebiyatta benzersiz bir yere çıkarıyor.
Bu sebeplerdendir ki, kitap sabit bir yere oturmuyor, tam tersine, insanın iç dünyasındaki o hareket etme, kaçma, kendini yeniden icat etme dürtüsünü tetikliyor. Bu yüzden romanı yorumlamak, hızla giden bir arabanın camından dışarı bakmak gibi; manzara sürekli değiştiği için tek bir anlam yakalamak zor.
Roman hem bir özgürlük arayışı hem de özgürlüğün ne kadar zor taşındığını gösteren bir itiraf sanki... Kerouac'ın yolculukları çoşkulu görünse de aslında hep bir şeyden kaçış, bir şeyin içini doldurma çabası... tıpkı bizlerinde yaptığı gibi. Yolda olmanın sarhoşluğu ile varamamanın hüznü arasında gezinişi... Hızlı yaşanan geceler, dizginlenemeyen arkadaşlıklar, karşılaşmalar... Hepsi varoluşsal bir boşluğu kısa süreliğine doldurma çabası gibi...
Dean Moriarty figürü neredeyse bir element gibi; tutkulu, parçalı, dengesiz... İnsan ruhunun içgüdüsel tarafını temsil ederken, Sal Paradise daha temkinli ama Dean'in ateşine kapılmaktan kendini alamayan iç gözlemci. Bu ikili birlikte olduktan sonra roman , insanın kendi özgürlük tutkusuna yapışma halineReklam