Hayat olarak gördüğümüz bu uzun ,kimi zaman da garip yolculukta bir çok şey buluruz,ama çoğunlukla kendimizi buluruz.Gerçekte kim olduğumuzu,bizim için en çok neyin önem taşıdığını...iyi kötü günlerden , sevginin ve ilişkilerin gerçekte ne olduğunu öğreniriz.Öfkemizi, gözyaşlarımızı ve korkularımızı zorla da olsa kabul etme yürekliliğini buluruz.Tüm bunların gizeminde,yaşama uğraşını halletmek -mutluluğu bulmak- için gereksinim duyduğumuz her şey bize verilmiştir.Kusursuz yaşamlar değil, çocuklar için yazılmış hikaye kitaplarındaki masallar değil, kalplerimizi anlamla doldurabilecek otantik yaşamlar..
Bizler pasta gibiyiz:anne babamıza bir parça veririz,sevdiklerimize,çocuklarımıza,kariyerimize birer parça...Hayatın sonunda bazıları, kendilerine bir parça ayırmamış olur -kendilerinin neli pasta olduğunu bile bilmezler üstelik.