Habibe
@Habibee_M
Hacettepe Üniversitesi/ Özel Eğitim Öğretmenliği
Ankara
Hatay, 12 Ocak 2003
19 okur puanı
Ağustos 2021 tarihinde katıldı
2021 yılında Haluk Bilginer'in şekspir müzikalini keşfetmiştim. Bu müzikali öyle sevmiştim ki tadını kaçırmamak için her sene 7-8 kez üniversite okuduğum şehirle memleketim arasında yapmak zorunda kaldığım uzun yolculuklarda izleme kararı almıştım. Üç yılı aşan bir süre bu kadar sık izleyip artık çoğu parçayı ezberlememe rağmen Shakespeare'in eserlerini okumaya şimdiye dek nasıl başlamadım bilmiyorum.
Kitabı okumaya başladıktan sonra o kadar çok parça yerine oturdu ki zihnimde. Müzikalde sözleri anlamsız gelen bazı parçaların kitap içindeki rasgele tiratlardan alınması, izlediğim Gonzago'nun Öldürülmesi isimli tiyatronun aslında Hamlet'i, kralı denemek için saraya getirttiği oyuncuların gözünden ele aldığını...
Söz esere gelecek olursa eğer ölüme, varoluşa ve insanın varoluşa katlanmaya mahkum olması üzerine anlattıkları çok derin. Hele o meşhur olmak ya da olmamak tiradı...
Kitapta en çok ilgimi çeken konulardan biri ise Hamlet'in babası olan ve cinayete kurban giden, yaşarken çok iyi bir insan olan eski kralın rehavet içindeyken ve tövbe edemeden ölüşünün onu cehenneme götürmüş olması. Hatta Hamlet bu yüzden amcasından intikamını babası gibi gaflet içindeyken almak istiyor. Yaratıcının yargısında insanın nasıl yaşadığından ziyade ne halde öldüğünün daha belirleyici görülmesi ilgimi çekti.
Bir yanda ise ophelia, peri sultan... Aşkın umudu bile insanı deli etmeye yetermiş. Babasının sözünden çıkmayan her zaman itaatkâr olan Ophelia ancak delirdikten sonra insanların gerçek yüzlerini görmeyi başarır. Bunun en büyük kanıtı ise aslında dağıttığı çiçeklerde gizli. Krala verdiği rezene dalkavukluğu, kraliçeye verdiği sedef otu ise zinayı ve sadakatsizliği temsil eder. Fakat masumiyeti temsil eden papatyayı verecek kimse bulamaz. Bir çok ressamın konu aldığı ölümü hatta
Reklam
Nedendir bilmem ama tekrar tekrar okuyabildiğim yalnız üç kitaptan hepsi çocuk edebiyatı katagorisine giren kitaplar. Ya dünyaya küçük bir çocuk gözüyle bakmak her şeyi daha güzel kılıyor ya da onu tanımayanın gözünden bakıldığında berraklığını kaybeden dünya olduğundan çok daha az kötü geliyor insana.
Alice Harikalar Diyarında'yı bu dördüncü okuyuşum ve bu sefer iki küçük yeğenimle birlikte okuduk. Bu incelemeyi ise bu güzel kitabı hep benimle birlikte hatırlayacaklarını bilmenin verdiği haklı gurur ile yazıyorum. Absürt bir anlayışla yazılan bir kitapta insan haksız da olsa bir iğneleme aramadan duramıyor. Bu da kitabın, bir yetişkinin gözüyle dahi tekrar tekrar okunduğunda farklı deneyimler sunmasına yol açıyor.
Lewis Carroll 
Alice Harikalar Diyarında
Lewis Carroll Alice Harikalar Diyarında
Peyami Safa'nın olabildiğince akıcı ve anlamlandırılamadığı için değil de büyüsünü tekrar hissetme ümidiyle cümlelerini tekrar tekrar okutan kitaplarından biri...
Kitabın edebi doyuruculuğuna söz söylemek mümkün değil. Ancak dönemi de gayet iyi yansıtan batılılaşma sorununu ele alış tarzındaki haksız gördüğüm birkaç yanı var.
Öncelikle kitabın içindeki hiçbir kültürün diğerinden üstün olmadığı ve Doğu-Batı kültürünün birbirinin eksik yönlerini tamamlayıcı ve kendince yüce değerlere sahip olduğu fikri gayet akla yatkın.
Ancak kitabın baş karakteri Neriman'nın batı kültürünü yansıtan adetlere olan hevesinin insanın vücudunu ele geçiren bir virüsmüş gibi yansıtılması bana haksız bir yargı izlenimi verdi.
Neriman'nın Batılılaşmaya yönelik bakış açısının onun kendi kültürünü ve insanını hor görmesine yol açmasının yozlaşmış bir eğilim olduğu eleştirisine hak versem de insanın ancak kendi kültürü içerisinde maneviyatı bulabileceği fikri bana bütünüyle yanlış geldi.
Öte yandan kitabı okurken bana en çok ilham veren şey kitaptaki sözcük zenginliğiydi.
