Hacer Telci
@Hacertelci
Les utopies sont belles... et je m'y perds parfois
Şu anda okuduğu kitap
İnceleme yapmak fikri bana hep bir iddia gibi geliyor. Bu işin ehli olmak lazım. Ama bu başlığı değiştirmek istesem; Bir kitabın okuyucuda bıraktığı izler olurdu.
Âşk hususunda yazılmamış, söylenmemiş kaç kelime kalmıştır ki. Yazar da kendi kelimelerini bu hikâyeyle dile getirmiş.
Eve dönmek, evden uzaklaşmakla başlar.
Bu hikâyenin Orhan'ı, Tutanamayanların Selim'i, Aydaki Kadın'ın Selim'i, İlyada'nın Hektor'u, Paris'i, Odysseus'u; kaybolan adamları. Kimisi bir şehire gitmiş bazen de şehre bir kadın gelmiş, kimisi savaşmış, kimisi en başta yenilmiş. Aşk insanın kendi kalbine yenilmesi ise Orhan kendine defalarca yenilmiş.
Yenilgilerini alıp kaderin onu çağırdığı Saklıkuyuya gitmiş. Bir kadında ölen Orhan bir kadında da hayat bulmuş.
Tarık Tufanın herşeyi okuyucunun önüne koyan bir havası vardır. Hikâyede her şeyi okuduğumuz gibi sanırız. Oysa öyle şeyler gizler ki satır aralarına. Saklıkuyu, kuyuya düşenlerin, Yusuf gömleğini giyenlerin yurdudur. Ama tuhaf olan ve saklanan en büyük sır. Yusufu kuyuya atan kendidir, gömleğini önden yırtanda, zindana atanda Mısır'a sultan yapanda. Ve bütün bunları yapan da içinde taşıdığı Âşk'tır.
Bazı satırları okurken zor tahammül ettiğim bir kitaptı. Orhanın aşk sandığı şeyin seçilmek olması, Firdevsin aşk sandığı bağın zehirli bir sarmaşık olması tahammül isteyen bir hikâyeydi.
Tanımlamaları pek sevmem, Aşk bahsinde de korkarım. Bilenlere sormak usuldür. Aşk nedir bilemem, bilenler der ki; İkiden Bir olmaktır.
Tarık Tufan romancılığı diye bir gerçek var raflarda.
Reklam
VedaŞiir
Füruğ yazdıkça, ben ona yazdım. Bu son şiir kitabıyla içimde koca bir Füruğ külliyatı oluşturdum.Şehirler ve bir de minik bir ülke gezdi benimle birlikte. Bir sergide onu çok seven İranlı bir ressamla tanıştım. Nâr gibi bir kırmızısı vardı Füruğ'un, bende saçlarıma kırmızı kurdaleler taktım. 30+1 oldum. Füruğ kadar cesur oldum mu bilmem ama rüzgâra pencerelerimi açtım. Belki bir Akdeniz sabahı eser( bâd'ı sâbâ). Ve ben seni çok sevdim Füruğ.. Tutkularını, tutkularıma benzettim.
Füruğ okurken en çok da Fairuz dinledimyoutu.be/wekA4jDS0xA?si=...
Füruğ RüzgarıŞiir
Esir( Tutsak) adlı ilk şiir kitabı basıldığında 18 yaşında minik bir annedir. O zamanları anlatırken, şiir ruhuma işlememişti der. Sonraları şiir onda kök salar. Nesebini anlatırken, ağaçların soyundanım demesi bu yüzden olsa gerek. Ona göre erkek bencil ve bazı hakları haksız olarak elde etmeyi kabul eden bir varlıktır. Ee oğlundan mahrum edilen bir anneyi küstürmek bu olsa gerek.. Furuğ'un kadını ise yaşama kök salan bir ağaç kadar cesur, kuş kadar da ürkektir.
Aşkta yaşam kanı akmaktadır, der. Cesur ve ürkek bir kan.
Sanki bazı şiirlerini bir dize için yazmış gibidir.
Bir ahın şehvetinden, bir de aşkın nâr gibi bir hârından bahsederken dizeleri tutuşturur. Saçlarımda, göğsümde, parmaklarımda rüzgarlar estiren kadın...
Aşkı bir devrim gibi anlatır. Bütün devrimlerde kanlıdır. Bembeyaz bir gömlek giyip, bir nârı avucunda tutmak değilde nedir? Yananlara, yakanlara selâm olsun
Doğru mevsimde, doğru bahçede yanmadan çiçek açanlara bir de.🩶
Madımak'ın Yakamadığı, Yakamasada Öldürdüğü ŞairŞiir
Deniz gibi derin hem sessiz bir ruhtur o. Dalgaları duyulacak kadar güçlüdür.
Yıkıcı şiirleri yoktur. Ama onun başına yıkmışlardr sessiz bir ölümü.
Dünyayı incitmeden görebilenlerin şairdir bence. Her bir kelimesi hem bir nefes hem de bir yankıdır. Başına gelecekleride hissetmiş olsa gerek ki,
Ey otel; ülkemin ta kendisisin sen benim!
der bir dizesinde. Yanacak ateşi yıllar önce bir köz gibi taşımış satırlarında,
" Sımsıkı tutmak avucunda bir közü."
O acı günleri bırakırken ardında,
"Kül size kaldı, rüzgâr benimledir" der.
Şiirlerindeki sessizlik gibi sessizce olur gidişide. Vedası eksik bir şairdir.
Bir bad'ı sâbâ hayali kuran anadoluda rüzgarlar sert eser. Sivasın havasını bilen bilir ayazı ayazdır. Temmuzda ayaz vurur mu,vurur bu coğrafyada.
"Hangi suç taşır cezasını yanında?"
Sahi kim suçluydu, Hâbil mi, Kâbil mi?
İlk taşı kim atmıştı? Taşın bile ruhu vardır diyen Animistler bu taşları tanır mıydı?
Bir anadolu türküsünde der ki, çağrışır bülbüller gelmiyor bağban. Gülden anlamayanlara yolu düşmüşse payına harlı bir nâr düşer.
Bir şair ölünce ardından şiirleri okunurmuş, okuyun Kuşlu Gazeli. Kuşlar konsun mezarlardan yükselen baharlarımıza
Bu arada Mazlum Çimende güzel söyler ama İlkay Akkaya sesine konan kuşlar başkadıryoutu.be/lcaq5bB2Vdo?si=...
"Bu dünyada yaşlılara yer yok. Belki onlara yer açmak isteyenlerin kalbinde hâlâ bir oda vardır."
Şermin Yaşar, çocuk edebiyatının şefkatle yazan, öğreten, masal anlatan annesidir aslında. 3 tane incinin annesidir onlara öğrettiği herşeyi, diğer çocuklarlarda paylaşır. Bence bir insan anne olunca bütün çocukların annesi olur. Bu sefer büyük çocuklara anlatmak istemiş. Hayatın farklı zamanlarında iki kadınla annelik, yaşlılık, yalnızlık pencerelerini açmış. Farkedilmeyenleri, bazen farkedilsede görmezden gelinenleri durup göstermek istemiş. Yaşlılara toplumda yüklenen anlamlar, beklentiler ince bir hikâyede işlenmiş. Minik bir yerine de yalnış ilişkilerde yolunu kaybetmiş genç bir kadının doğru kişiyle nasıl tamamlandığını göstermiş. Selime teyzeyle başlayan bu yolculuk beni çocukluğuma götürdü.
Çocukluğunu köyde o güzel yaşlı köylü kadınınlarının türküleriyle geçirmiş biriyim
Bilseniz henüz yazılmamış, okunmamış ne çok hikâyeleri vardır.
Sıradağları aşıp gelen, çeşme başlarında yakılmış türküleri vardır. Kınalı saçları, ayazda kurumuş titreyen elleri vardır.
Gelin olmuşlar, eş olmuşlar, anne olmuşlar sıra hiç onlara gelememiştir. Olur ya çeşme başında, otobüs duraklarında karşılarsınız konuşmak için gözünüzün içine bakarlar konuşun olur mu.
Annenizin, babannenizin, anneannenizin, kayınvalidenizin en çok da titreyen o ellerini öpün.⚘️
Buradaya Firuze teyzeden bir çeşme başında dinlediğim bir türküyü bırakıyorum.
youtu.be/tKnJ53j4O9k?si=...
Reklam