İnsan yalnızlığa tahammül edemez. Hayattaki en büyük yalnızlık ise talihsizliktir. İnsan, talihsiz olduğunu kabul etmek istemez. Başına bir felaket mi geldi, hemen başka bedbahtlar arar. Bulunca da rahatlar bir nebze.. Çünkü insan, hayatın sadece kendine değil, herkese zalim olduğunu bilmek ister.
Istırap insanoğlu için gündelik ekmek, ölümse sadece bir kaderdi, ikisinden de kaçılamazdı. Asıl dava, derin bir şekilde yaşamak ve kendi kendisini gerçekleştirmek, ölümlü hayata şahsî bir çeşni vermekti.