Hakan
@Haknnnn
Öğretmen
İstanbul
38 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
Görmenin Diyalektiğiİlişkiler
Kitap Avrupa resim sanatına eğilse de temelde resim sanatı üzerinden sanatçının yaşadığı döneme bakılışını ve bu bakışı şekilllendiren toplumsal sınıfları konu ediniyor.
Resimlerden hareketle toprak ağalarının, gülünç kibarların, kendini bizden üst katmanlara yerleştirenlerin , sömürgeciliğin tarihini görüyoruz.
Yazarın bakışı resim sanatının yorumu üzerine farklı bir yerden olsa da resim yorumuna giriş için muhteşem bir kaynak.
Adem ve Havva'nın, utanmanın, örtünmenin tarihini resim sanatı üzerinden takip etmek kitabın en iyi bölümlerindendi.
İçki masalarında bar filozoflarının ağzından düşmeyen: "Erkekler kadınları seyreder, kadınlar da seyredilişlerini seyreder." sözünün çıkış noktası John Berger'den midir Berger bir yerden almış mıdır bilmiyorum ama kadına bakışın resim üzerinden yorumlaması da kitabın en özgün bölümlerindendi.
Reklam
Mutluluk Tarlasından Sürülmüş ÇocuklarRoman-Jerome_David_Salinger608.jpg)
Holden öfkelidir, öfkesinin kaynağına akan bir nehir gibi New York sokaklarında dolanır durur. Holden ters akan bir nehirdir. Onun akış yönü toplumla barışık değil kavgalı olmasına neden olur. Kavga kendini var etmenin bir biçimidir. Alay ise kavganın hiçbir çözüm getirmeyeceğini bilmek ve sadece geçici bir katarsis olarak huzurun tadını az da olsa almaktır.
Çavdar Tarlasında Çocuklar bir arayış romanıdır, tüm güzel romanların merkezinde arayış olduğu gibi bu romanın merkezi de arayıştır. Aranan şey göz kırptığında kahraman da bize göz kırpar. Küçük burjuvaların yalnızlığı, sahte hayatlar, sahte sevgiler kıskancında kırılgan bir çocuğun yaşama tutunma çabası bu mutluluk arayışıdır. Sevgi çocuklukta kalmıştır, büyüklerin hayatı iğrenç bir rol yapmadan ibarettir. Bu yüzden Holden mutluluğu çocuklarda ve geçmişte bulur. Müzede gezinirken mutlu olma sebebi belki de bu yüzdendir.
Amerikan toplumunun, modernizmin bir hicvi olarak okunabilecek bu roman diliyle ve kurgusuyla bir gerçeği dile getiriyor: "Dünya hassas kalpler için bir cehennemdir."diyor ve uyarıyor: Avcı şapkanız olmadan dışarı çıkmayın.
Zaman, Katı Olan Her Şeyi BuharlaştırıyorEdebiyat
Kitabın ana izleklerinden birisi Angola'nın bağımsızlığı olsa da yazar bu bağımsızlığı destansı bir romandan çok fragmanlar şeklinde ele alıyor. Romanda gerçek anlamda bir kahraman, ülkesini kurtaran bir lider yok. Bağımsızlık insanların hayatlarını ne kadar değiştirdi, sorusu sorulabilir. Sosyalist rejim çöker, Portekizli tiranların yerini Angolalı tiranlar alır. Kapitalizm göç ettiği topraklara geri döner. Üstelik yerlilerin toprakları da elinden alınmıştır.
Burada belki roman kahramanı kadından bahsetmemiz gerekir. Çiledeki bir derviş gibi otuz yıl evine kapanan kadın, hayata bir çocuk sayesinde döner. Hafızanın yıkıcılığını bir Angola tarihi olarak duvara kazır. Bahçeye gömer, Che'yi öldürür. Yaşamak için en masumu olsa da acı çeker.
Marquez ve J.M. Göetzee'yi birleştirdiği iddaası gerçekçi değil bence. Ancak kendi rüyasını yansıtan bir ayna alegorisi yani bir sömürge alegorisi olarak Soğuk Deri'nin hizasına yazılabilecek bir roman.
Ve Zaman Bizi TüketiyorRoman
Roman anlatıcının arayışıyla başlıyor. Bu arayış yaşlı bir hakimi arayış olsa da ülkenin uzak geçmişinden yakın geçmişine durgun bir denizde yavaşça sürüklenen tekne gibi ilerliyor. Denizin üstü sis kaplı, kurtlar bir yerlerde kuzuları boğazlıyor. Kahraman bu katliamın şahidi ama kahraman şahitliği kabul edilemeyecek kadar hasta. Üstelik hastalığı da bedenselden ziyade zihinsel. Geçmişi şimdinin tiranlarına benziyor. Üstelik bu tiranları yarattığının farkında değil. Bu suç öyle bir suç ki ilk önce kendi ailesini buluyor, kaçan bir akademisyen ve bir avuç kül. Savrulan hayatlar toprağa diri gömülüyor yahut onurunu toprağa gömüyor. Şehir yeraltına çekilmiş. Yeryüzünde kaybolmuş ruhlar, yeraltında bir çıkış arayan insanlar....Bir ülke alegorisi olarak düşürülebilir bu roman. Kafka'nın Dava'sında mahkum bir bankacıydı. Kapitalizm mahkum edildi mi, anlatıcı emin değil ancak uzak geçmişin tiranları yalnızlığa mahkum edildi, diyor yazar. Ve soruyor: Yakın geçmişin tiranları ne zaman yalnızlığa mahkum edilecek?
Gerçekçi Bir FantazyaRoman
Tiamat yazarının bence en önemli özelliği fantastik bir öyküyü gerçekçi bir şekilde anlatmasıdır. Yazar bu gerçekçi atmosferi kurarken kendine has dilinden de taviz vermemiş. Romanda denizaltı terimleri sıkça kullanılsa da bir kabus gibi ilerliyor. Kabusun içinde ironi ve neşe korkuyla iç içe geçmiş. Bu bütünlük romanın hızla okunmasını sağlıyor.
Tiamat'ı okuyunca İhsan Oktay Anar'ın diğer kitaplarını da okuyasınız gelecek.
,