iyi. yaz bakalım. gerçek, başkalarının bize uygulamaya çalıştığı tatsız bir ölçüdür." "birimi var mı hikmet amca?" "birimi insandır." salim, kalemin mavi tarafını ağzına soktu, ucunu ıslattı, insanın altını çizdi.
okunacak kitaplarım arasında duran ama bir türlü başlayamadığım kitap. sürekli karşılaşıyoruz sağda solda ve ben borç taktığım esnaf görmüş gibi yolumu çeviriyorum odamın içinde.
tamam tamam en yakında zamanda başlayacağım. yani inşallah.
son sayfalarını okumadım, yaşadım. kitap bittiğinde sanki kral tarafından bağışlandım ve şu an bulunduğum yere geldim. paris’te değil evimdeyim. ses, meraklı halktan değil ,ocakta kaynamakta olan çaydan geliyor. elim ayağım bağlı değil, uzanmışım. sanki gerçekçi bir rüyadan uyandım. yakıştıramadığım bir sevinç var içimde. demin biri öldü ve ben o olmadığım için mutluyum. o zavallıca bulduğu kürek mahkumluğunu bile yalvarırcasına isterken, ben yarın aynı hayatı yaşayacağım. Ve bunun için mutluyum.
empati yapmanıza gerek bırakmayan, ruh halinizi rehin alan bir kitap.