Kuşku duymadan ve farkında olmadan , ailemizin travmalarını sarsıcı sonuçlarla yeniden yaşıyoruz. Bu yaşantılar olağandışı değildir. Birçoğumuz zor travmalardan acı çekmiş olan aile bireyleri ile farkında olmayarak duygudaşlık yaşarız .Acı bizi şaşkına çevirdiği zaman kendimize şu soruyu sormalıyız: Ben kimin duyguları yaşıyorum.
İnsanın doğasıdır; acı çok büyük olduğunda , insanlar ondan kaçmaya çabalar ancak duygularımızı engellediğimiz zaman, bizi kendiliğinden serbest bırakmaya götürebilecek iyileşme sürecine bilmeden engel oluruz
Bizi rahatsız eden insanların eylemleri değildir, çünkü bu onların yönetici ilkeleriyle ilgilidir; bizi rahatsız eden bu eylemlere dair yargılarımızdır.