Dostoyevski həbsxanada olarkən bir itin yanından keçən hər məhkum tərəfindən təpiklə vurulduğunu müşahidə edər. Maraqlısı odur ki, it məhkumlardan qaçmadığı kimi, yanına bir məhkum yaxınlaşdığında da əyilərək təpiklənmə vəziyyəti almaqdadır. Dostoyevski bir gün itin yanına yaxınlaşıb başını oxşayar. İt təəccüblü şəkildə ona baxaraq sürətlə oradan uzaqlaşmağa və ağrılı şəkildə hürməyə başlayar. O gündən sonra it Dostoyevskini gördüyü an ondan qaçmağa başlayır..
Ruhu kölələşdirilmiş bu it sevgiyə acdır. Bu vəziyyət insanlara da aiddir. Həyatları boyunca haqsızlığa və pis davranışlara məruz qalmış "sevgi acları" xoş bir rəftarla qarşılaşdıqlarında necə davranacaqlarını bilə bilməzlər. Bəzən pis davrandığınız insanlar sizə qibtə edər, bəzən isə yaxşı davrandıqlarınız sizdən nifrət edər. Belə insanların sizdən gözləntisi onları alçatmağınızdır. Belə olan halda sizi gözlərində ucaldırlar. Ədalətli və yaxşı rəftar etdiyinizdə isə gözlərindəki dəyəriniz birdən birə düşər...
En iyisi düşünmemekti. Kaçmak. Kendi içime kaçmak. Fakat bir içim var mıydı? Hatta ben var mıydım? Ben dediyim şey; bir yığın ihtiyaç, azap ve korku.
Ahmet Hamdi Tanpınar
Artık susmanın çok iyi olduğunu düşünüyorum. Zira kelimeler insanın duyduğu şeylerin hepsini anlatmaya yetmiyor... Yetersiz artık kelimeler.
Andrey Tarkovski