Büyük Büyük Dalip
@Haqleah
Sa souvraya niende misain ye.
Çoban
Bağbüyücüsü
Menzoberranzan
Darujhistan
239 okur puanı
Eylül 2021 tarihinde katıldı
"Bugün hep ölüleri düşündüm.
Bu yitik yılın son günündeyiz. Tepeyi kaplayan eğreltiotları sarardı, vadinin altındaki karaağaçların yaprakları döküldü ve kışa hazırlık yapmak için sığırların kesimine başlandı. Bu gece Samain Arifesi.
Bu gece, ölüleri ve yaşayanları ayıran o perde kıpırdayacak, aralanacak ve sonra da tamamen yok olacak. Bu gece, ölüler, Kılıçlar Köprüsü’nü geçecek. Bu gece, ölüler, Diğer Dünya’dan bu dünyaya gelecek. Ama biz onları göremeyeceğiz. Onlar karanlığın içindeki gölgeler, rüzgârsız gecede duyulan fısıltılar olup gelecekler; ne olursa olsun gelecekler."
Kış Kralı, Tanrının Düşmanı ve Excalibur arayış içinde olduğum zamanlarda okumaktan keyif aldığım muhteşem bir üçleme oldu. İster istemez okuduktan sonra bir sıralama yapıyor insan zihninde: Bu seri okuduğum diğer fantastik kitaplar arasında nerede? İlk sıralarda Malazan, Fırtınaışığı, Zaman Çarkı ve Buz ve Ateşin Şarkısı vardı daima. Savaş Lordu Yıllıkları'nı gerek olay örgüsü ve karakterler, gerekse yazım dili (kahraman bakış açısı okumakta daima zorlanırım) açısından gayet tatmin edici bir seri. Büyü içermeyen en büyülü fantastik seri yakıştırması çok yerinde. Neden bu zamana kadar okumadım ve daha da önemlisi neden bu zamana kadar bu seriden haberim olmadı diye kahroldum okudukça. Okurken kahkaha attım, neşeyle bağırdım, üzüldüm ve lanetler savurdum Merlin'le beraber.
Çok güzel seri. Muhtemelen uzun bir süre daha insanı arayış içine itecek bir seri. Yine de muhteşem bir yolculuktu.
"Sevgili Arthur, bana Armağanlar Veren Lordum, tanıdığım en cömert insan... onun öyküsüdür bu."
Reklam
“Ben bu görevi istemiyorum, Ingtar. Onu almayacağım. Işık adına, ben sadece bir çobanım! Neden kimse buna inanmıyor?”
Dünyanın Gözü okuması her seferinde oldukça zor oluyor elbette. Ancak Büyük Av
"Bir adamın atabileceği en önemli adım nedir?"
Gavilar'ın ölümüyle başlayan olayların böyle bir sona ulaşacağı kimin aklına gelirdi. Finali ilk okuduğumda ayağa kalkmış heyecandan içim içime sığmamamıştı. Yıllar sonra tekrar döndüğümde bu hislerden hiçbir eksilme olmaması muazzam.
Dalinar'ın geçmişini okumak Kaladin yada Shallan'ın geçmişini okumak gibi bir deneyim değil. Çok farklı ve iç karartıcı.
Oathbringer bana her seferinde, elindeki kitaptan başka hiçbir umudu olmayan bir adamın kendi deliliğinin sınırlarında gezinmesini hatırlatıyor. Olduğun değil olmak istediğin kişi. Ayağa kalkmak ve bu deneyimle değişmek. Haykırışlar, çığlıklar ve ağlamalar eşliğinde sona ulaşmak ve ardından fısıltıyla söylenen tek bir söz: "Acımı alamazsın."
Roshar yolculuğu muazzam bir deneyim.
2014'ten beridir bir düzineden fazla kez okudum. Dördüncü bölümü de ekstradan bir o kadar daha okudum. Finalde hissettiğim o coşku hala aynı. Kaos Lordu'nda Ashaman'ların gelişiyle herhangi bir kitapta böyle hissetmemem dediğimi hatırlıyorum. Ve Kralların Yolu'nu okumuştum. Aynı şeyi tekrar söyledim. Peşinden Parlayan Sözler ve Oatbringer geldi. Ve yine aynı şeyi söyledim ama bu sefer Malazan'la tanıştım. Ama Kralların Yolu ayrı. Bambaşka bir kitap. (Kaladin'in buhranları bazen yorsa da)
Aralıkta gelecek olan beşinci kitap için seriyi tekrar okumaya karar verdim. Aynı coşku , aynı heyecan. Bir seri için yazılabilecek en mükemmel giriş kitabı olduğunu düşünüyorum. Karakterlerin yolculuklarına tanık olmak çok keyifli. Özellikle Dalinar... Geriye dönüp baktığında onun olduğundan farklı bir insan olmasına tanık olmak.
Fırtınababa! On yıl. Muazzam.
İkinci kez okudum. Kralların Yolu, Ölühane Kapıları, Kaos Lordu ve bu. John Barleycorn. Başucu kitabım oldu.
Çeviriden dolayı mı bilmiyorum ama Jack London'u bu kadar seveceğim aklıma gelmezdi. Yüz yıl sonra bile birilerine bir şeyler öğretebiliyor. Muazzam. Muhtemelen her yıl tekrarlayacağım bir döngü olacak John Barleycorn.
Levent Cinemre'ye de teşekkür etmem gerekiyor. Umarım hedefi olan tüm külliyatı çevirir. Ve ölüm beni bulmadan hepsini okuyabilirim.
Reklam