Şimdiden denizin sesini duyar gibi oluyor, iyotlu kokusunu hissediyor, onun o lacivert rengiyle kaynaştığını, parıldadığını, mermer gibi ışıklar saçtığını, hiçbir zaman sakin durmayan aynasında daima yeni biçimler oluşturduğunu ve üstüne atlayan iri martıları görüyor... Elveda Epepe, Tanrı seni korusun!
Oradan zorunlu, en son çareye geliyor, hep orada duran, gerçekte her düşüncesinde var olan çareye: şu anki durumda kendini bırakmak, tutunduğu ince ipin parmakları arasından kaymasını beklemek dışında hiçbir şey yapmayacak ve huzur dolu bir hiçliğe yuvarlanıp yok olacak; haline bakılınca, onun için bu, kendini dayatan gerçekten en kolay çözüm...