“sonra ebedi sessizlik… ne nefes, ne ses, ne kelimeler, ne duygular, ne düşünceler... sessizlik perdesi her şeyin üstünü örtüyor. her şey karanlık bir gece rüyası oluyor. bir tek ededi sessizlik kalıyor. sadece ebedi bir sessizlik…”
“Ve Kevok, büyük ülkeden kanatlanır, Jir'in ardından boyunduruk tanımayan aşkına doğru uçar. Baz'ın bakışlarına sinen ölüm karanlığı, Kevok'un gözlerine oturmuş aşkın ışığıyla aydınlanır.. Ölüm-kalım savaşında ölüm, onları sonsuz bir karanlığın içinde bırakır; ikisi de, soğuk toprağa düşer ve buna sadece gökteki yıldızlar şahit olur…
-Yiğitler, yol göstericiler de aya benzer, önce büyür, her yeri ışığa boğar, sonra kaybolup giderler…”