Değer verdim,
Kaybettim.
Mutlu oldum,
Kaybettim.
Üzüldüm,
Kaybettim.
Gülümsedim,
Kaybettim.
Sabrettim,
Kaybettim.
Konuştum,
Kaybettim.
Sustum
Kaybettim.
Ama bütün bunlar çok fazla canımı acıtmadı.En canımı acıtan severek kaybetmek oldu..
Gazâli mizân şekillerini Kur'an'dan öğrendiğini şu sözlerle dile getirmektedir: " Ben bu ölçüleri Kur'an'dan öğrendim. Sonra onlarla bütün ilahi bilgileri hatta kıyamet günü diriliş ahvalini, kabir azabını, ehl-i fücûr'un maruz kalacağı azabı, tâat ehlinin göreceği mükafatı o ölçülerle ölçtüm. Bunların hepsini Kur'an ve hadislere uygun buldum ve kesin olarak inandım ki Muhammed (sav) sadıktır ve Kur'an haktır."
"Benim burada ne işim var?"
(Son zamanlarda sık sık ‘Benim burada ne işim var?’ diye soruyorum kendime…
Ama anladım ki, en güzeli beklentisiz yaşamak, içindeki çiçeği soldurmadan hayatı kucaklamakmış.
O zaman fark ediyorsun ki, hayat aslında çok tatlı ve her gün şükredecek bir şey var.
Belki bir gün sen de bu tatlılığı fark edersin…)
Kaç kişi okur bilmiyorum ama çok önemli bir mesele olduğunu düşünüyorum..
Neden bu kin? Neden bu öfke?
Dünyada o kadar şey olup biterken bu tepkiler neden? Bir insan neden durduk yere kin besleyip