Hasan
@Hayat28
Sermayem derdimdir servetim ahım, Karalandıkça bahtım karalansa da..
“İçimizde şeytan yok… İçimizde aciz var… Tembellik var… İradesizlik, bilgisizlik ve bunların hepsinden daha korkunç bir şey: hakikatleri görmekten kaçmak itiyadı var…”
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Alıntı
“İKİ KALP
İki kalp arasında en kısa yol:
Birbirine uzanmış ve zaman zaman
Ancak parmak uçlarıyla değebilen
İki kol.
Merdivenlerin oraya koşuyorum,
Beklemek gövde gösterisi zamanın;
Çok erken gelmişim seni bulamıyorum,
Bir şeyin provası yapılıyor sanki.
Kuşlar toplanmış göçüyorlar
Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.
EŞDEĞERİYLE YAN
Eşdeğeriyle yanyana yürürken
Cehennem sokağında birey olmak,
Ve en inceldikten sonra
İlkel sözcüklerle konuşmak seninle.
Saat beş nalburları pencerelerden
Madeni paralar gösteriyorlar,
Yalnızlığı soruyorlar, yalnızlık,
Bir ovanın düz oluşu gibi bir şey.
Hiçbir şeyim yok akıp giden sokaktan başka
Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.
“Ben sana kimseyle oynamayacaksın demedim mi!” diye bağırdı. Kükremesinden tüylerim diken dilken olmuştu. Cevap vermesem bir dert, versem başka bir dert. Beklenen son kaçınılmazdı. Ne kadar çabuk biterse, o kadar iyiydi bu. “Nihat Amca dediği için… sen de bir şey demediğin için oynadım,” diyebildim yanağımı tutarken. “Ben sana sözümü söylemiştim. Tekrar mı duymak istedin orada? Benim sözümden döndüğümü ne zaman gördün?” Bir tokat daha attı. Gözlerindeki öfkeyi görebiliyordum. Gözümden akan bir damla yaşı görünce, “Erkek adam ağlar mı lan?” diyerek bir tokat daha attı. Vurdukça vurası geliyordu. En çok erkek adam ağlar, demek isterdim aslında ama bunu cümle yapacak zekâ kapasitesine sahip değildim o zamanlar. O zekâya sahip olsam da dillendirecek cesarete sahip değildim. Ancak olay bittiğinde, konu kapandığında, yatağımda düşünürken, hayalimde söyleyebilirdim bunu babama.
Annem telaş içinde, “Ne yapıyorsun?” diyerek araya girmeye çalışırken babam onu itti. Annemi tutmaya çalıştım, gücüm yetmediği için beraber yere düştük. Bizi yerde görünce bu sefer anneme el kaldırdı. “Hep sen şımartıyorsun bu çocuğu.” Yerden kalktığım gibi, “Anneme vurma, bana vur,” diyerek karşısına diklendim. Korkuyordum. Çok korkuyordum hem de. Anneme şiddet uygulamasına gururum el vermezdi. Kaldırdığı eline baktı, sonra arkasını döndü, kapıyı çarparak odadan çıktı.
Annem ağlıyordu. Boynuna sarılıp, “Canım yanmadı annem, lütfen ağlama. Vallahi canım hiç yanmadı. Ben daha fazla vurmasın diye ağladım. Vallahi canım hiç yanmadı,” derken bir yandan annemin gözyaşlarını silmeye çalışıyordum.
İşte tam o an anlamıştım. İster güzel bir eğlence olsun, ister mutsuz bir gece. Hayatta her şeyin bir bedeli, bir karşılığı vardı. Babam küçük yaşta bana bunu öğretti.
