İçeride on ikisi de öfkeyle bağırıyor, on ikisi de birbirine benziyordu. Artık domuzların yüzlerine ne olduğu anlaşılmıştı. Dışarıdaki hayvanlar, bir domuzların yüzlerine, bir de insanların yüzlerine bakıyor; ama onları birbirlerinden ayırt edemiyorlardı.
Çocuklarınız gerçekte sizin çocuklarınız değil,
Hayat’ın kendini sürdürmeye karşı duyduğu arzunun kızları ve oğulları onlar.
Sizin aracılığınızla gelirler dünyaya ama sizden gelmezler.
Sizin yanınızdadırlar ama size ait değillerdir.