Bir aşk vardı, adını söylesem yanardı geceler,
Tenimde iz, kalbimde çağlayan bir nehir gibi,
Ne zaman gülümsese dünya, ben dua ettim,
"Bu şans sonsuz sürsün" diye, içimden sessizce.
Şans…
Kimi zaman bir tesadüf sandık...
Oysa en doğru anda gelen bir mucizeydi,
Bir bakışın kıyısında yitip giden sözler gibi
Yüreğimde yankılandı, seninle gelen her ihtimal.
Ve değer...
Zamanla anladım, her dokunuş bir emanetmiş,
Sevgi, ucuz bir sözcük değilmiş meğer,
Yüreğini açtığın her kalp, senden bir şey alır
Ama gerçek olan, seni eksiltmeden seni anlayandır.
Ey aşk, ey şans, ey değeri bilinmeyen zaman,
Bir ömrü yaktım sizde,
Şimdi külleriyle yazıyorum bu şiiri,
Belki biri okur da,
Seninle yanmış bir kalbi görür içinde.