Hilal
@Hilal____
53 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Hüsran Üzerine, Kavrayamamak Üzerine, Yanına Kar Kalmak Üzerine, Çıkıp Gitmek Üzerine, Tatmin Üzerine, Deli Rolü Üzerine olmak üzere altı bölümden oluşan kitapta her bölümde farklı farklı konular üzerinde detaylı açıklamalar yapılmış. Bu açıklamalar tragedyalar etrafında ve tragedya karakterlerinin örnek olarak kullanılmasıyla yapılmış. Her bölümde ele alınan konu farklı olmakla ve detaylı olarak işlenmekle birlikte yer yer konunun çok uzatıldığını ve kitabın sürekli kendini tekrar ettiğini söylemem mümkün. Keza bazı bölümleri çok beğenmekle birlikte bazı bölümleri sırf bitsin diye okuduğumu da söyleyebilirim. Beğendiğim bölümleri ise gerçekten konuya dair farklı bir bakış açısı kattığı ve aydınlatıcı olduğu için beğendim. Yazarın 
Yasak Olmayan Hazlar isimli kitabı da kütüphanemde mevcut ancak peşi sıra okutacak kadar heyecanlandıran bir dili olmadığı için hemen okuyup okumamakta kararsız kaldım.
Psikolojiye ilgi duyuyorsanız kitap illa ki size bir şeyler katacaktır. Bu sebeple okumanızı tavsiye ederim. Ancak tamamen hiç bilinmedik şeyleri anlattığını söyleyemem. Kitabın ismiyle birlikte bölümlerin isimleri de çok çarpıcı ve dikkat çekici ancak şahsen beklentimi karşılamadı.
Yasak Olmayan Hazlar isimli kitabı da kütüphanemde mevcut ancak peşi sıra okutacak kadar heyecanlandıran bir dili olmadığı için hemen okuyup okumamakta kararsız kaldım.
Psikolojiye ilgi duyuyorsanız kitap illa ki size bir şeyler katacaktır. Bu sebeple okumanızı tavsiye ederim. Ancak tamamen hiç bilinmedik şeyleri anlattığını söyleyemem. Kitabın ismiyle birlikte bölümlerin isimleri de çok çarpıcı ve dikkat çekici ancak şahsen beklentimi karşılamadı.
Düş mü gördüm yoksa gerçekten okudum mu bu kitabı?Edebiyat
Bitirdiğimden beri elimden bırakamadığım, zihnimden çıkmayan, sürekli altını çizdiğim satırları, aldığım notları okuduğum ve düşündüğüm, uzun bir süre de peşimi bırakacakmış gibi durmayan ancak bu durumdan hiç mi hiç mutsuz etmeyen bu kitaba inceleme yazmak hiç kolay olmasa da bana hissettirdiklerine ve düşündürdüklerine dair birkaç şey yazmak istiyorum.
Son zamanlarda okuduğum kitapları çok sevmiş olsam da Puslu Kıtalar Atlası sevmekten öte hisler yaşattı bana. Bize bizi bizden birisinin anlatması hep hoşuma gitmiştir. 
İhsan Oktay Anar 'da uzun zaman sonra 
Puslu Kıtalar Atlası ile bizden biri olarak sarıp sarmaladı beni. "Sana izin veriyorum, git. Git ve benim göremediklerimi gör, benim dokunamadıklarıma dokun, sevemediklerimi sev ve hatta, bu babanın çekmeye cesaret edemediği acıları çek. Dünyadan ve onun binbir halinden korkma." diyen Uzun İhsan Efendi sanki bana söylüyordu bu cümleleri. Böylece sımsıkı sarıldım bu kitaba ve Bünyamin'in atıldığı maceraya sanki benim "şahitliğim"miş gibi sahip çıktım. Dünyaya sırt çeviren ve onu rüyalarında keşfetmeye çalışan bir babanın sözleriydi bunlar ve son derece silik ve mütevazı olarak gördüğü evladına belki de hiçbir zaman yaşayamayacağı bir macera yaşattı hatta hiçbir zaman söyleyemeceği sözleri söyletti.
Bu baba için dünyaya şahit olmak bir ibadetti ve dünyaya şahit olmanın yolu ise maceranın kendisinden başka bir şey değildi. Bünyamin zamanla anlayacaktı ki "Bu dünyada insanların korktuğu tek şey öğrenmekti. Acıyı, susuzluğu, açlığı ve üzüntüyü öğrenmek onların uykularını kaçırıyor, bu yüzden daha rahat döşeklere, daha leziz yemeklere ve daha neşeli dostlara sığınıyorlardı."
"Ben, kendisinden dünyanın meydana geldiği asıl boşluğa erişmek istiyorum." diyen Ebrehe'ye; "Ben bu dünyaya bilmek için geldim. Benim için kutsal bir şey varsa o da
İhsan Oktay Anar 'da uzun zaman sonra Puslu Kıtalar Atlası ile bizden biri olarak sarıp sarmaladı beni. "Sana izin veriyorum, git. Git ve benim göremediklerimi gör, benim dokunamadıklarıma dokun, sevemediklerimi sev ve hatta, bu babanın çekmeye cesaret edemediği acıları çek. Dünyadan ve onun binbir halinden korkma." diyen Uzun İhsan Efendi sanki bana söylüyordu bu cümleleri. Böylece sımsıkı sarıldım bu kitaba ve Bünyamin'in atıldığı maceraya sanki benim "şahitliğim"miş gibi sahip çıktım. Dünyaya sırt çeviren ve onu rüyalarında keşfetmeye çalışan bir babanın sözleriydi bunlar ve son derece silik ve mütevazı olarak gördüğü evladına belki de hiçbir zaman yaşayamayacağı bir macera yaşattı hatta hiçbir zaman söyleyemeceği sözleri söyletti.
Bu baba için dünyaya şahit olmak bir ibadetti ve dünyaya şahit olmanın yolu ise maceranın kendisinden başka bir şey değildi. Bünyamin zamanla anlayacaktı ki "Bu dünyada insanların korktuğu tek şey öğrenmekti. Acıyı, susuzluğu, açlığı ve üzüntüyü öğrenmek onların uykularını kaçırıyor, bu yüzden daha rahat döşeklere, daha leziz yemeklere ve daha neşeli dostlara sığınıyorlardı."
"Ben, kendisinden dünyanın meydana geldiği asıl boşluğa erişmek istiyorum." diyen Ebrehe'ye; "Ben bu dünyaya bilmek için geldim. Benim için kutsal bir şey varsa o da