Hilal
@Hilal____
53 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Anna Karenina Üzerine
Birden çok kitabı birden çok sebeple seviyor olabilirsiniz, benim gibi. Okuduğum ve en sevdiğim kitapları bir yana bırakıp diyebilirim ki; hayata dair tek bir kitap okuma şansınız varsa bu kesinlikle Anna Karenina olmalı.
Çünkü bu kitap hayatın ta kendisi... Bu kitapla hem aşık olabilir hem nefret edebilirsiniz. Hem sevebilir hem sevginin çalkantılarını yaşabilirsiniz. Hem anne hem baba, hem kardeş, hem eş, hem arkadaş, hem dost olabilirsiniz. Bu kitapla kalabalıklar içine karışabilirsiniz, coşkulu ve neşeli kalabalıklara. Ya da kaçabilirsiniz o iğrendiğiniz herkesten ve her şeyden. Yalnızlığı sonuna kadar yaşayabilirsiniz. Kimsenin bilmediği düşüncelerinizle, inançlarınızı baştan başa sorgulayabilirsiniz.
Bu kitabı bu yaşımda ve bu benliğimde okumamış olsam muhtemelen bu kadar emin konuşamazdım. Ama bu zamana kadar yaşadığım hayatı ve ilişkileri, işimde karşılaştığım olayları, çevremde görüp duyduklarımı, insanlara ve hayata dair gözlemlerimi, düşüncelerimi, varoluşsal kaygılarımı, hayatın amacı hakkında bitmek bilmez sorgulamalarımı, yaşama karşı duruşumu... hepsini ele aldığımda; kitabın kapağını kapattığımda kendime kurduğum cümle buydu: Bu kitap hayatın kendisi. Ve bu da gösteriyor ki bu kitap zamansız ve evrensel. Zira 1800'lerin Rusya'sında yazılmış bir kitap bugünün Türkiye'sinde yaşayan bir insana bunları hissettiriyor.
Bunu düşünen ve hissedenin sadece kendim olmadığını, yabancı kaynaklar dahil olmak üzere kitap hakkında okuduğum yorumlarda da gördüm. Birinde şöyle diyordu: "Hayatı yaşamış ve benzer şeyler deneyimlemiş biri olarak, bunu okuduğumda insanlığın durumunun tarih boyunca aynı olduğunu ve olmaya devam ettiğini fark ediyorum. Bu, hayatımda şimdiye kadar okuduğum en iyi şey!" ve bir diğerinde: "Anna Karenina benim için akıllara durgunluk veren bir
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Çok gelişmiş bir çocuk mu, az gelişmiş bir cüce mi yoksa sadece bir kabus mu?"
Henüz beş yaşındaki bir çocuğun dünyasını ve onun gözünden etrafında olup bitenleri okuyoruz kitapta. Ancak beş yaşında dediysem de bildiğimiz çocuklara benzemediğinden bu çocuğun düşünceleri, hayalleri, sözleri ve de eylemleri bir hayli şaşırtıyor bizi. Karşımızda adeta, büyümüş de küçülmüş diyebileceğimiz biri var.
Beş yaşındayken biz neredeydik, ne yapıyorduk, neler düşünüp neler hayal ediyorduk, hatırlıyor musunuz? Bu kitabı okurken bir taraftan kendi çocukluğuma gittim. Mahallede oynadığımız oyunları, arkadaşlarımı ve yaşadıklarımı düşündüm. Yatağının altına girip türlü hayaller kuran, insanları nasıl zor duruma düşürüp çileden çıkaracağını düşünen ve hatta intihar planları yapan bu çocuktan bir hayli farklıydı çocukluğum.
Onun için, 'aylardan hep kasım, günlerden hep perşembe, saat hep öğleden sonra üçtü ve dünya hep kasvetliydi'. Okumayı, yazmayı evde babasından öğrenmiş ve o günden beri de 'kardeşi olmadığı, arkadaşlarını budala ve annesini de kaçık' bulduğu için eline ne geçerse okumuştu.
Biliyordu ki; 'herkesin omuzlarının üstünde bütün dünyanın yükünü taşıdığı bu b*ktan dünyada insanlara karşı fazla anlayışsız, hatta acımasızca davranıyordu. Özellikle de annesine'.
İki ölüm var ortada. Birinde cinayetin peşine düşerken diğerinde aşkın peşine düşüyor. Bu iki esas ölüm peşinde kim, neden, nasıl soruları etrafında olaylar açığa kavuşuyor. İlk gözlemlerimizin ya da tahminlerimizin bizi her zaman doğru sonuçlara götürmeyeceğini görüyoruz tek tek. Olayların tahminimizden daha kompleks gelişebildiğini de. Nitekim hikayenin sonlarına doğru tek tek görüyoruz ki 'hakikat, ölümü aydınlatırken hayatı gölgeliyor'.
Alper Canıgüz ile tanışma kitabım olan 
Cehennem Çiçeği "bir kamu davası" serisinin
Alper Canıgüz ile tanışma kitabım olan Cehennem Çiçeği "bir kamu davası" serisinin
Hüsran Üzerine, Kavrayamamak Üzerine, Yanına Kar Kalmak Üzerine, Çıkıp Gitmek Üzerine, Tatmin Üzerine, Deli Rolü Üzerine olmak üzere altı bölümden oluşan kitapta her bölümde farklı farklı konular üzerinde detaylı açıklamalar yapılmış. Bu açıklamalar tragedyalar etrafında ve tragedya karakterlerinin örnek olarak kullanılmasıyla yapılmış. Her bölümde ele alınan konu farklı olmakla ve detaylı olarak işlenmekle birlikte yer yer konunun çok uzatıldığını ve kitabın sürekli kendini tekrar ettiğini söylemem mümkün. Keza bazı bölümleri çok beğenmekle birlikte bazı bölümleri sırf bitsin diye okuduğumu da söyleyebilirim. Beğendiğim bölümleri ise gerçekten konuya dair farklı bir bakış açısı kattığı ve aydınlatıcı olduğu için beğendim. Yazarın 
Yasak Olmayan Hazlar isimli kitabı da kütüphanemde mevcut ancak peşi sıra okutacak kadar heyecanlandıran bir dili olmadığı için hemen okuyup okumamakta kararsız kaldım.
Psikolojiye ilgi duyuyorsanız kitap illa ki size bir şeyler katacaktır. Bu sebeple okumanızı tavsiye ederim. Ancak tamamen hiç bilinmedik şeyleri anlattığını söyleyemem. Kitabın ismiyle birlikte bölümlerin isimleri de çok çarpıcı ve dikkat çekici ancak şahsen beklentimi karşılamadı.
Yasak Olmayan Hazlar isimli kitabı da kütüphanemde mevcut ancak peşi sıra okutacak kadar heyecanlandıran bir dili olmadığı için hemen okuyup okumamakta kararsız kaldım.
Psikolojiye ilgi duyuyorsanız kitap illa ki size bir şeyler katacaktır. Bu sebeple okumanızı tavsiye ederim. Ancak tamamen hiç bilinmedik şeyleri anlattığını söyleyemem. Kitabın ismiyle birlikte bölümlerin isimleri de çok çarpıcı ve dikkat çekici ancak şahsen beklentimi karşılamadı.
Düş mü gördüm yoksa gerçekten okudum mu bu kitabı?Edebiyat
Bitirdiğimden beri elimden bırakamadığım, zihnimden çıkmayan, sürekli altını çizdiğim satırları, aldığım notları okuduğum ve düşündüğüm, uzun bir süre de peşimi bırakacakmış gibi durmayan ancak bu durumdan hiç mi hiç mutsuz etmeyen bu kitaba inceleme yazmak hiç kolay olmasa da bana hissettirdiklerine ve düşündürdüklerine dair birkaç şey yazmak istiyorum.
Son zamanlarda okuduğum kitapları çok sevmiş olsam da Puslu Kıtalar Atlası sevmekten öte hisler yaşattı bana. Bize bizi bizden birisinin anlatması hep hoşuma gitmiştir. 
İhsan Oktay Anar 'da uzun zaman sonra 
Puslu Kıtalar Atlası ile bizden biri olarak sarıp sarmaladı beni. "Sana izin veriyorum, git. Git ve benim göremediklerimi gör, benim dokunamadıklarıma dokun, sevemediklerimi sev ve hatta, bu babanın çekmeye cesaret edemediği acıları çek. Dünyadan ve onun binbir halinden korkma." diyen Uzun İhsan Efendi sanki bana söylüyordu bu cümleleri. Böylece sımsıkı sarıldım bu kitaba ve Bünyamin'in atıldığı maceraya sanki benim "şahitliğim"miş gibi sahip çıktım. Dünyaya sırt çeviren ve onu rüyalarında keşfetmeye çalışan bir babanın sözleriydi bunlar ve son derece silik ve mütevazı olarak gördüğü evladına belki de hiçbir zaman yaşayamayacağı bir macera yaşattı hatta hiçbir zaman söyleyemeceği sözleri söyletti.
Bu baba için dünyaya şahit olmak bir ibadetti ve dünyaya şahit olmanın yolu ise maceranın kendisinden başka bir şey değildi. Bünyamin zamanla anlayacaktı ki "Bu dünyada insanların korktuğu tek şey öğrenmekti. Acıyı, susuzluğu, açlığı ve üzüntüyü öğrenmek onların uykularını kaçırıyor, bu yüzden daha rahat döşeklere, daha leziz yemeklere ve daha neşeli dostlara sığınıyorlardı."
"Ben, kendisinden dünyanın meydana geldiği asıl boşluğa erişmek istiyorum." diyen Ebrehe'ye; "Ben bu dünyaya bilmek için geldim. Benim için kutsal bir şey varsa o da
İhsan Oktay Anar 'da uzun zaman sonra Puslu Kıtalar Atlası ile bizden biri olarak sarıp sarmaladı beni. "Sana izin veriyorum, git. Git ve benim göremediklerimi gör, benim dokunamadıklarıma dokun, sevemediklerimi sev ve hatta, bu babanın çekmeye cesaret edemediği acıları çek. Dünyadan ve onun binbir halinden korkma." diyen Uzun İhsan Efendi sanki bana söylüyordu bu cümleleri. Böylece sımsıkı sarıldım bu kitaba ve Bünyamin'in atıldığı maceraya sanki benim "şahitliğim"miş gibi sahip çıktım. Dünyaya sırt çeviren ve onu rüyalarında keşfetmeye çalışan bir babanın sözleriydi bunlar ve son derece silik ve mütevazı olarak gördüğü evladına belki de hiçbir zaman yaşayamayacağı bir macera yaşattı hatta hiçbir zaman söyleyemeceği sözleri söyletti.
Bu baba için dünyaya şahit olmak bir ibadetti ve dünyaya şahit olmanın yolu ise maceranın kendisinden başka bir şey değildi. Bünyamin zamanla anlayacaktı ki "Bu dünyada insanların korktuğu tek şey öğrenmekti. Acıyı, susuzluğu, açlığı ve üzüntüyü öğrenmek onların uykularını kaçırıyor, bu yüzden daha rahat döşeklere, daha leziz yemeklere ve daha neşeli dostlara sığınıyorlardı."
"Ben, kendisinden dünyanın meydana geldiği asıl boşluğa erişmek istiyorum." diyen Ebrehe'ye; "Ben bu dünyaya bilmek için geldim. Benim için kutsal bir şey varsa o daAnkara, Erzurum, Konya, Bursa ve İstanbul'un Tanpınar'ın gözünden ve kalbinden gerek tarihi gerek kendi devrinin izleriyle birlikte okunduğu bir kitap. Tanpınar'ın kendine has üslubuyla yazılmış kitap, kimi yerlerde o kadar şairane bir anlatıma sahipti ki hayran ola ola okudum. Özellikle Ankara bölümü büyük bir milliyetçilik duygusuyla yazılmış olup kısa bir bölüm olmasına rağmen en etkilendiğim bölüm oldu. İstanbul bölümünde ise tarih anlatımı fazla olmasına rağmen; özellikle Osmanlı'nın yükseliş ve çöküş dönemlerinde İstanbul'un nasıl bir değişim yaşadığını ve bunun mimariye, şiire, resime ve daha birçok sanata; gerek saray çevresinin, yüksek zümrenin gerek halkın yaşayışına nasıl yansıdığını adım adım takip edebiliyoruz.
Hem mekan mekan dolaşıp hem tarihin izini sürmek hele ki Tanpınar'ın üslubuyla bunu yapmak çok zevkliydi.
