Hilal ikko
@Hilalikko
Hüseyin Nihal Atsız'ın okuduğum ilk kitabı idi. Kitap tarih ile harmanlanmış olsa bile mitolojik ve güçlü bir kadına duyulan aşkın tasviri daha ağır basıyor bence. Tarihi olaylar hızlı bir şekilde anlatılmış ki yazarında amacı bu mitolojik hikâyeye dikkat çekmek bence. Kısacası anlatıldığı gibi okurken tarihin tozlu sayfalarında kaybolmadım ama sayfalar nasıl geçti, kitap nasıl bitti anlayamadım bile. Ve öyle güzel bir şekilde anlatılmış ki bu aşk; savaşa gitmeyi dört gözle bekleyen bir sipahinin sevdiği kadın olan Gökçe'nin ölümü aynı zamanda ölen dört çocuğunun acısını bile unutturuyor ve ben buna bile hak verebiliyorum...
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Kitabın ilk sayfasında şöyle bir alıntı yer almakta; "Ey benim şahım; hayatımı bağışladın ama karşılığında hikâyelerimi çaldın benden. Oysa ben sadece hikâyelerde yaşayabilirdim. Şimdi onlar tükendi ve benim hikâyem de sona erdi." Aslında bu alıntı zaten bütün kitabı özetlemekte bence; başkalarının hikâyelerinde var olabilmek, yaşadığını hissetmek... Ve Sayın Zülfü Livaneli bunu o kadar güzel bir şekilde işlemişki son bölüme kadar iki ayrı karakterin aslında tek bir kişi olduğunu anlamak mümkün değil. Kitapta yer alan konular ancak bu kadar edebi ve merak uyandırıcı bir şekilde okuyucuya aktarılabilirdi. Zülfü Livaneli'nin diğer kitapları gibi bu kitapta iyiki okumuşum dediğim kitaplar arasında yerini alıyor artık. İyiki okudum
Öncelikle bir daha asla çok satanlara bakarak kitap okumayacağıma karar vermiş bulunmaktayım. Çünkü bence aşırı abartılmış bir kitap. Pek fazla kişisel gelişim kitapı okuyan birisi olmadığım için emin olamadım ama normalde de insanları gaza getirmek amacıyla bir cümle, hatta paragrafın bu kadar tekrar edilmesi normalmi? Bence 170 sayfa yerine 80 sayfada bile toparlanabilirdi konu çünkü sürekli aynı şey tekrar edildiği için bir süre sonra artık tek amaç kitabı bitirmek oluyor. Onun dışında vermek istediği mesaj güzeldi; bu tür kişisel gelişim kitaplarını sevenler yüksek bir beklentiye girmeden evde kaldığımız bu karantina günlerinde bu kitaba bir şans verebilir. Sağlıklı günler dilerim.
Barış Özcan tavsiyesi ile bu kitaba başladım iyiki de o an o videoya denk geldim ve bu kitabı okumaya karar verdim. Öncelikle sıkı bir Davinci takipçisi olmadığım için tamamen tarafsız değerlendirdiğimi belirtmek istiyorum; çünkü yorumlarına baktığımda sürekli bir karşılaştırma söz konusu idi. Kitaba gelecek olursam hiç konusuna girmeden yazarın mükemmel bir tasvir yeteneğine sahip olduğunu özellikle de müthiş bir şekilde İstanbul'u özlediğim bu aralar yaptığı betimlemeler ile resmen Galata sokaklarında birçok defa kaybolurken kendimi bulduğumu belirtmek isterim.Tarihi dokusu, bol aksiyonlu kurgusu ise insanı hiç sıkmayan türden bir film izliyormuş hissi veren bir kitap gibi daha çok. Sonuç olarak iyiki okumuşum dediğim bir kitabım daha oldu diyebilirim. Teşekkür ederim 
Arif Ergin
Arif Ergin
Bilimkurgu ile uzaktan yakından alakası olmamakla birlikte kesinlikle okunması gereken kitaplar arasında yer almış oldu benim için. Savaşın eşiğindeki bir dünyadan keşif için gelmiş tabiri caizse '3 modern erkeğin' gözünden cinselliğin olmadığı, cinsellik olmadan meydana gelen anneliğin ise en kutsal güç varsayıldığı kısmen ütopik bir ülkeyi anlatıyor. Kitabı çok çok beğendim tek eleştirim sürekli annelik duygusu diyaloglar ile yüceltilmiş ama bence sadece kadınların yaşadığı bir ülkede bu kadar mantıklı milyonlarca beyin yer aldığı için farklı teknolojik gelişmeler de yer almalıydı; en azından ben bekledim diyelim. Onun dışında kitabın içinde kayboldum ve iyiki okumuşum dediğim bir eser daha kütüphaneme eklenmiş oldu.
