Kendine en ağır yükü aradın:
Bulduğun, kendindi-,
kendini sırtından atamadın...
Pusuya yattın,
yere çömeldin,
artık dik duramayan biriydin!
Otlara karışacaksın üstelik mezarınla!
Otların bürüdüğü ruhunla!..
Ve onca gururluydun daha düne kadar,
sağlam basmaktaydın gururunun bütün sırıklarıyla!
Daha düne kadar Tanrıdan yoksun bir münzevi, şeytanla da bir ikili,
her türlü büyüklenmenin kızıl prensiydin!..
İnsanların en yakın çevrelerindeki insanlar hakkında düşünme alışkanlıkları yoktur. Aksine onları oldukları gibi kabul ederler. Belki de ebeveynlerin bu alışılmış düşünmeme olayı, çocuklarını değerlendirmeleri istendiğinde yanlış değerlendirmelerinin sebebidir.