Bu sene okuduğum en iyi kitaplardan biri Mizojini: Dünyanın En Eski Önyargısı Kadından Nefretin Evrensel Tarihi oldu. :)
Kitabı okurken şunu fark ettim: Kadın nefreti yalnızca birkaç kötü erkeğin problemi değil; yüzyıllar boyunca toplumların içine yerleşmiş, kültürü, hukuku, dili ve hatta ahlak anlayışını şekillendirmiş büyük bir zihniyet meselesi. Özellikle Avrupa’nın karanlık tarihinde bunun izleri çok açık görülüyor. Cadı avlarından kadınların eğitimden, söz hakkından ve kendi bedeni üzerindeki kararlardan uzak tutulmasına kadar uzanan birçok uygulamanın temelinde aynı korku var gibi duruyor: Bana göre tarih boyunca asıl mesele, kontrol edilemeyen kadının bastırılmak istenmesi olmuş. Çünkü insan psikolojisi, denetleyemediği şeyi çoğu zaman tehdit olarak algılar. Kadının zekâsı, üretkenliği, duygusal dayanıklılığı ve hayatın merkezindeki rolü de birçok dönemde tam olarak böyle görülmüş; bu yüzden kadın bazen “günah”, bazen “fitne”, bazen de “eksik akıl” gibi kavramlarla aşağı çekilmeye çalışılmış. Üstelik bu baskının önemli bir kısmı “din” kisvesi altında meşrulaştırılmış. Kitap boyunca insanın dikkatini çeken şey ise, bütün bu sistematik baskının kadınları tamamen susturmaya hiçbir zaman yetmemesi. Çünkü tarih ne kadar sertleşirse sertleşsin, kadınlar hayatın içinden silinmedi; üretmeye, direnmeye ve kendi varlıklarını kabul ettirmeye devam etti. Üstelik çoğu hakkı bir lütuf olarak değil, büyük mücadeleler vererek kazandılar. Bence kitabın en güçlü tarafı da bu. Çünkü bütün o karanlık tarihin içinde bile kadınların psikolojik dayanıklılığını, direncini ve var olma mücadelesini görüyorsunuz.
Keyifli okumalar :)
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Adaleti sağlamak bir ütopya mı?1000Kitap
Chanel Miller’ın kitabını okurken en çok şunu düşündüm: Bazı suçlar mahkeme dosyasında belirli bir tarihe, belirli bir olaya ve sınırlı bir ceza süresine indirgeniyor. Oysa mağdurun hayatındaki karşılığı çok daha uzun ve çok daha karmaşık. Bu nedenle adalet, sadece failin ne yaptığıyla değil; mağdurun ve yakınlarının bundan sonra neyle yaşamak zorunda bırakıldığıyla da ilgilenmelidir. Çünkü Chanel, yalnızca yaşanan olayı değil; sonrasında kendisiyle, bedeniyle, hafızasıyla, çevresiyle ve adalet sistemiyle verdiği mücadelenin ne kadar zorlayıcı olduğunu açıkça anlatıyor. Bu noktada adalet sistemi, ceza verirken yalnızca suçu değil, mağdurun hayatında yarattığı uzun vadeli etkileri de dikkate almalıdır. Birkaç yıl hapis cezası, bir insanın yıllarına, sağlığına, ilişkilerine ve hayata duyduğu güvene verilen zararın karşılığı olamaz ve olamayacak ta.
Özellikle Chanel bana; sesi bastırılmış, insanca yaşama hakkı elinden alınmış bütün insanların acısını kalbimde hissettirdi. Bu noktada bu duyguyla ne yapacağımı bilmiyorum. Sadece söyleyebileceğim tek şey dilerim, ülkemde ve dünyanın neresinde olursa olsun mağdur edilen herkesin sesi öyle gür çıkar ki; onları bu noktaya getirenleri ve haklarını koruyamayan adalet sistemlerini yerle bir edip gerçeği kabul ettirip ve hesap vermekten kaçamayacakları bir noktaya sürükler.
Bazı kitaplar bilgi verir, bazılarıysa insanın hayat ritmini sorgulatır; Eşeklerin Bilgeliği kitabı da benim için öyleydi. Ben zaten doğuştan biraz yavaş ve ağırkanlı biri olduğum için, bu kitabı okurken ilk kez bunun sadece bir “özellik” değil, belki de hayatla kurulan başka bir tempo olabileceğini düşündüm. :))
Bence Andy Merrifield’in Eşeklerin Bilgeliği adlı kitabını önemli kılan en temel nokta, modern insanın hız, verimlilik ve sürekli yetişme baskısı altında kaybettiği düşünme ve yaşama ritmidir. Bunu, etkili bir metafor üzerinden anlatmıştır. Merrifield burada eşeği, çoğu zaman küçümsenen bir hayvan olmaktan çıkarıp yavaşlığın, dayanıklılığın, sadeliğin ve farkındalığın simgesi haline getirmiştir. Kitap bu yönüyle sadece bir gezi anlatısı değil, felsefik derinliği olan bir düşünceyi ağır ve uzak bir dil kullanmadan yürüyüş, gözlem ve içsel sorgulama şeklinde insana yakın bir biçimde anlatmasıdır. Bu nedenle eser, insanın kendine, zamana ve hayata yeniden nasıl bakabileceği üzerine düşündüren güçlü alegorik bir metindir.
Keyifli okumalar dilerim. :)
Kitap, kayıpla baş etmenin ve hayata devam edebilmenin derinlerinde saklı olan bir gerçeği hatırlatıyor bize: Acının içinde anlam bulmak mümkün. David Kessler, kişisel kayıplar yaşamış biri olarak, yas sürecine altıncı bir aşama ekliyor: Anlam Bulmak.
Kitabı okurken insanın içine işleyen bir sıcaklık var. Çünkü Kessler, kaybın sadece bir son olmadığını, aynı zamanda bir dönüşüm süreci olduğunu anlatıyor. Bazen birinin yokluğu, onun varlığını daha derinden hissetmeyi öğretiyor. Bazen kaybettiklerimiz, bize yeni bir yön gösteriyor.
Kessler, sadece teorik bilgilerle değil, gerçek hayat hikâyeleriyle de yasın farklı yüzlerini gösteriyor. Bir anne çocuğunu kaybettikten sonra nasıl anlam bulur? Bir eş, hayat arkadaşının yokluğuyla nasıl yaşar? Bu soruların cevabı her zaman net değil ama kitap bize şu mesajı veriyor: Kaybın seni tanımlamasına izin verme, onun içindeki anlamı sen belirle.
Kitap boyunca en çok hissettiğim şey umut oldu. Kessler, acının ortasında bile bir ışık olduğunu, kayıplarımızın bize öğreteceği şeyler olduğunu hatırlatıyor. Acıyı yok etmek değil, onunla yaşamayı öğrenmek gerek. Ve belki de en önemlisi, yası yaşamak kadar, ondan bir anlam çıkarmak da bizim elimizde.
Bu kitap, kayıp yaşayan herkes için bir rehber gibi. Acıyı küçümsemeyen ama onun içinde bir umut kıvılcımı arayan, okurken kalbe dokunan bir eser. Gönül rahatlığıyla tavsiye edebilirim. :)
Engin Geçtan’ın “Varoluş ve Psikiyatri” kitabı, insanın iç dünyasını anlamaya yönelik çok bir pencere açıyor. Bu kitap, sadece psikiyatriyle ilgilenen profesyonellere değil, insanı ve hayatı anlamaya çalışan herkese hitap ediyor diyebilirim. En azından ben faydalandım :) Geçtan, kitabında insanın “neden varım?” sorusuna verdiği mücadeleyi, hayatta kalma çabasını, seçimlerini ve bu seçimlerin getirdiği sorumluluğu irdeliyor.
Kitap, varoluşçu felsefenin psikiyatriyle buluştuğu noktada insanı ele alıyor. Özgürlük, anlam arayışı, ölüm korkusu, yalnızlık gibi hayatın temel meselelerine değinerek okuyucuyu derin bir yolculuğa çıkarıyor. Geçtan, insanın yalnızca beden ve zihinle değil, aynı zamanda duygular, korkular ve hayalleriyle de var olduğunu hatırlatıyor.
Özet şekilde söylemek gerekirse, bu kitap bize şu soruyu soruyor: “Hayatta gerçekten neyin peşindesin?” Çünkü biz insanlar, bazen kendi hayatımızın kontrolünü kaybedip başkalarının beklentilerine, toplumsal baskılara veya geçmişin yüklerine kapılıp gidiyoruz.(Özellikle geçmişte yaşıyoruz da diyebiliriz. :)) Oysa Geçtan’ın altını çizdiği gibi, her birimiz kendi hayatımızın sorumluluğunu almalı, cesurca kararlar verip hayatımıza anlam katmalıyız.
Kitap aynı zamanda ölüm korkusu üzerine de derin bir tartışma açıyor. Ölüm, hepimizin kaçınılmaz sonu ama bu gerçekle yüzleşmek yerine çoğumuz ondan kaçıyoruz. Geçtan, bu korkunun hayatımızı nasıl şekillendirdiğini ve bununla başa çıkmanın yollarına değiniyor.
"Varoluş ve Psikiyatri" okuyucuyu düşündüren, kimi zaman hayatı sorgulatan “Ben kimim?” ve “Nereye gidiyorum?” sorularına samimiyetle cevap aramak isteyen herkesin okuması gereken, insanı insana anlatan bir eser. Not: ilk bölüm biraz terminolojik ama ikinci bölüm sarıyor arkadaşlar. Keyifli okumalar dilerim :)
