Açık olan şu ki, metin ve yorum ancak, daima yeni bir yöne işaret etmek suretiyle var olabilirler. Geçmiş bir metni mevcut ana getiren ve bir yorumu aynı metnin diğer yorumlarından ayıran, dolayısıyla da canlı kılan şey budur. Aksi durumda, hem metin önceki yorumlarından ayırt edilemez duruma gelir, hem de yapılacak yorumlar, zaten söylenmiş olanın tekrarından ibaret olacağı için bu yorumlar farklı varlıklar olarak tezahür edemezler. Bu nedenle, paradoksal olarak gözükse de metinler varlıklarını ancak farklı yorumlarla tezahür ettirebilirler. Çünkü, eğer yorumlar arasında farklılık olmayacaksa, bu durum, metnin varlığının değişen şartların gerçekliğinden koparak kendi içinde durağanlaşacağı manasına gelir.
Gerçek mutluluk, yavaş yavaş, azar azar gelir ve bu bizim hayata bakış açımızla, çevremizle, çevremizdekilere karşı davranışımızla doğrudan doğruya ilgili ve orantılıdır.