İbrates
@Ibrates
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Hiradan Yükselen NurDin
"Dünya, müminin zindanı, kafirin cennetidir.İnsanlar uykudadır, öldükleri zaman uyanırlar."
Melenkoni TuzağıEdebiyat
Puan vermedi
Babalar ve Oğullar’ı ilk okuduğumda yaklaşık yedi yıl geçmişti üzerinden. O dönem ruh hâlim başka, yaşım başka, dünyaya bakışım bambaşkaydı. Kitabı elime aldığımda henüz içimde çocukluğun o cıvıl cıvıl tarafı vardı. Neşeye daha yatkındım. Hayata karşı sertleşmemiştim. Fakat bu roman beni karanlık bir yere çekti.
İvan Turgenyev’in kurduğu atmosfer, o soğuk Rus taşrasının iç sıkıcı ağırlığı, karakterlerin iç dünyasındaki umutsuzluk… Bunların hepsi üzerime çöktü. İlk kez Rus edebiyatından ciddi anlamda nefret etmeye başladım. O kasvetli hava, insanın içini kemiren o anlamsızlık duygusu, hayatı griye boyayan o psikolojik ton beni rahatsız etti. Gençliğimin içinde, daha doğrusu çocukluğumun sınırında bir yerdeyken, bu kitap bana hayatın çirkin tarafını gösterdi. Ve ben buna hazır değildim.
Özellikle romandaki nihilist figür — Bazarov — bende yoğun bir antipati oluşturdu. Onun her şeyi küçümseyen tavrı, değerleri yıkmaya yönelik kibri, duyguyu zayıflık gibi görmesi… Bu yaklaşım beni öfkelendirdi. İnançsızlığı değil mesele; ama insanı mekanik bir varlığa indirgemesi, sevgiyi biyolojiye, ahlâkı toplumsal alışkanlığa, idealleri boş romantizme indirmesi iticiydi. Sanki yıkmak için var olan bir zihinle karşı karşıyaydım.
Daha da ilginci şu: Kitaptaki “ahlaklı” gibi görünen karakterler de beni rahatsız etti. Çünkü onların ahlâkı canlı bir bilinç değil, geleneksel bir kabuktu. Savundukları değerler derinlikli bir hakikatten değil, alışkanlıktan besleniyordu. Bu da bana samimiyetsiz geldi. Bir tarafta yıkıcı nihilizm, diğer tarafta düşüncesiz muhafazakârlık. İki taraf da içime sinmedi.
Kitabın etkisinden zamanla çıktım. Hayata bakışım yeniden dengelendi. Fakat romandan geriye kalan tortu — o önyargı — kalıcı oldu. Rus edebiyatına karşı içimde bir mesafe oluştu. Yine de okumaya
Bir Aptalın RüyasıKitap Alıntısı
Forrest Gump’ı incelediğimizde, aslında hayatın ne kadar da elimizden kayarak geçtiğini görüyoruz. Özellikle hedonizm üzerine okumuş, haz kuramlarını, Epiküryen ölçülülüğü ya da modern tüketim hedonizmini araştırmış biri için bu roman sıradan bir anlatı değil; ciddi bir varoluş eleştirisi. Çünkü ne kadar çok deneyim biriktirirsen biriktir, roman sana şunu gösteriyor: deneyimin kendisi kutsal değil. Nicelik, nitelik üretmiyor. Çok yaşamak, derin yaşamak anlamına gelmiyor.
Forrest’ın hayatı baştan sona “olağanüstü” olaylarla dolu. Savaşa gidiyor, ünlü oluyor, servet kazanıyor, spor tarihine geçiyor, iş kuruyor. Fakat tüm bu olayların ortasında kendisi neredeyse hiç değişmiyor. Ve tam da burada roman sert bir tokat atıyor: Servet önemli değil. Ün önemli değil. Deneyim bolluğu önemli değil. Önemli olan zihinsel berraklık ve kalbi bozmamak.
Romanın daha ilk sayfalarında Forrest’ın şu cümlesi meseleyi özetliyor:
"Let me say this: bein’ a idiot is no box of chocolates.”
Filmdeki meşhur sözün tersine, kitap daha ironik ve daha serttir. Aptallığın romantize edilmediğini, aksine toplum tarafından acımasızca etiketlendiğini görürüz. Yine de Forrest’ın içindeki iyi niyet kirlenmez. İşte asıl mesele burada.
Hedonizm çoğu zaman “anı yaşamak” sloganıyla savunulur. Oysa Forrest Gump şunu gösterir: Anın tadını çıkarmak, haz peşinde koşmak değildir. Anı yaşamak, şöhret kovalamak değildir. Anı yaşamak, tüketmek değildir. Forrest hiçbir zaman bilinçli bir haz stratejisi kurmaz; hatta çoğu zaman neyin içinde olduğunu tam kavramaz. Ama yine de hayatın içindedir. Doğal, filtresiz ve hesap yapmadan.
İnsanların ikiyüzlülüğü romanda çok net işlenir. Eğitim sistemi, ordu, medya, akademi, politik çevreler… Herkes çıkarına göre konum alır. Forrest ise bu sistemlerin içinde dolaşan ama onlara