Aa
@Icea
94 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Sineklerin Tanrısı Sonsöz Mine Urgan Alıntılar 3
Bu denizkabuğundan tüm adada duyulan bir ses
çıkarabilenin doğuştan bir önder olduğunu sezmişçesine,
çocuklar oybirliğiyle Ralph’ı şef seçerler. Bu karara karşı
çıkan tek kişi Jack’tır. Denizkabuğunu eline almadan
konuşmak isteyen, seçim yapılmadan şef olması gerektiğini
küstah bir gururla açıklayan Jack’ın bir bakıma hakkı vardır;
çünkü Ralph doğuştan bir önder olduğu gibi, Jack da
doğuştan bir önderdir. Şu farkla ki, Ralph eşitliğe, sevgiye ve
anlaşmaya inanan, iyiliğe yönelik bir önder; Jack ise
kendinden başkasını hor gören, zorbaca bir baskıya inanan,
kötülüğe yönelik bir önderdir. Jack görülür görülmez, onun
küçük bir faşist, çekirdek halinde bir başbuğ olduğu hemen
anlaşılır. Jack, katolik bir kilisenin korosunda şarkı söyleyen
çocukların başıdır. Şimdi yapılan seçimde Jack’a istemeye
istemeye oy veren koro üyelerinin, öteki çocuklarınkinden
farklı acayip üniformaları vardır: Gümüşle süslü dört köşe
şapkalar, üstüne gümüş renkli bir haç işlenmiş, yerlere kadar
uzun kapkara pelerinler giyerler ve askerler gibi, ikişer ikişer,
düzenli adımlarla yürürler. Sıcaktan ve açlıktan bitkin
oldukları halde, onlara yere oturma iznini bile vermeyen
Jack’ın sözünü dinlemek zorundadırlar.
Zorbalığa dayanan üstünlüğünü bu adaya gelmeden önce
koronun başıyken kuran Jack, ileride göreceğimiz gibi,
güçlendikçe zorbalığı da artırır; Leigh Lodson’un dediği gibi
küçük bir Hitler’mişçesine davranmaya başlar: Ona hizmet
etmedikleri, sadece meyve yiyip oyun oynadıkları, geceleri de
korkudan ağladıkları için, altı yedi yaşındaki küçükleri,
yaşamaları gereksiz yaratıklar sayar... Aklına esince, kulu
kölesi haline gelen çocukların elini kolunu bağlatıp, hiçbir
neden göstermeden onlara dayak atar; faşistlerin şatafatlı törenlere
Sineklerin Tanrısı Sonsöz Mine Urgan Alıntılar 2
Sineklerin Tanrısı, öykünün başlıca dört çocuğundan
ikisinin, yani Ralph ile Domuzcuk’un tanışmalarıyla başlar.
On iki yaşlarında olan Ralph, iyi huylu, zeki, güzel bir çocuktur. Deniz Kuvvetleri’nde binbaşı olan babası gelip
onları kurtarıncaya kadar bu ıssız adada, yetişkinlerin
baskısından uzak, çok hoş vakit geçireceklerine inandığından
sevinç içindedir. Aynı sevinci paylaşmayan Domuzcuk’un
gerçek adının ne olduğunu hiçbir zaman bilmeyiz.
Şişmanlığından ötürü ona böyle bir ad takılmıştır. Domuzcuk,
yalnız şişman olduğu için değil, neredeyse kör denecek kadar
miyop olduğundan gözlük taktığı için, ikide bir nefes darlığı
nöbetleri geçirdiği için ve aşağı sınıflara özgü bir şiveyle
konuşan tek çocuk olduğu için ötekilerden ayrılır. Çocuklar
arasında en üstün zekâlısının böyle bedensel kusurları olması
ve yoksul bir aileden gelmesi, ayrıca ilginç bir ayrıntıdır bize
kalırsa. Ağzını her açışında aklın ve sağduyunun sesini bize ileten Domuzcuk, çocukların durumunun korkunçluğunu
gerçekçi bir gözle görür: Burası bir adadır. Ralph’ın babası
da, hiç kimsecikler de, çocukların burada olduklarını
bilmemektedir. Bir çaresini düşünüp kurtarılmanın yolunu
bulmazlarsa, ölünceye dek burada kalacaklardır. Onun için
hemen örgütlenmeleri gerekmektedir. Adanın şurasına
burasına dağılmış çocukları bir araya getirmeli, kaç kişi
olduklarını saptayan listeler hazırlamalı, bir toplantı yapıp
kurtuluş çareleri düşünülmelidir.
Domuzcuk’un önerisi üzerine Ralph, sudan çıkardıkları
şeytanminaresi biçiminde bir denizkabuğunu boru gibi
öttürerek çocukları toplantıya çağırır. Toplantıda ilk alınan
kararlardan biri, şeytanminaresini elinde tutana söz hakkı
verilmesidir. Böylece, her toplantıdan önce öttürülen bu güzel
denizkabuğu, demokratça bir
Mine Urgan Sonsözden Alıntılar
Sineklerin Tanrısının başlangıcını okuyanlar, bu kitabı Issız bir adada çocukların serüvenlerini anlatan, küçükler için yazılmış bir öykü, R.M. Ballantyne'in 1858'de yazdığ ünlü çocuk kitabı Coral Islandin (Mercan Adası) çağdaş bir uygulaması sanırlar. Hatta Golding, kendine özgü buruk alaycılıkla, okuyucunun bu sanısını pekiştirmek istercesine, Sineklerin Tanrısı'nın başlıca iki kişisine Mercan Adası'nda ki çocuklardan aldığı Ralph ve Jack adlarını verir. Mercan Adası'nda Ballantyne, oldukça duygusal ve biraz da bön bir iyimserlikle, gemileri battıktan sonra Pasifik Okyanusu'nda Issız bir adaya sığınan üç İngiliz gencinin, Büyük Britanya uygarlığının oldukça başarılı bir küçük örneğini nasıl yeniden kurduklarını anlatır. Golding'in kitabında da bir mercan adası ve İngiliz çocukları vardır. Ama altı ile on iki yaş arasında olan bu çocuklar, gelecekteki atom savaşı sırasında, güvenilir bir yere götürülmek üzere bindikleri uçak bir saldırıya uğradığı için bu mercan adasına düşmüşlerdir. Ve bu mercan adasında olup bitenler, Ballantyne'in romanında olup bitenlere hiç mi hiç benzemediği gibi, Sineklerin Tanrısı bir çocuk kitabı da değildir. Hamlet'i sadece bir öç alma tragedyası ya da Moby Dick'i sadece bir balina avı öyküsü saymak ne denli yanlışsa, Sineklerin Tanrısı'nı da çocuklar için yazılmış bir serüven romanı saymak o denli yanlıştır. Hatta Sineklerin Tanrısı'na roman demek de yersizdir; çünkü bu kitap bir roman değil, gerçekçi bir anlatımla yazılmış olmakla beraber, bir alegoridir, yanı simgesel anlamları olan bir öyküdür.
Victoria çağı yazarı Ballantyne'in Mercan Adası gibi, Sineklerin Tanrısı'nda gördüğümüz Issız ada da yeryüzünün cennetlerinden biridir. Çocuklar da bu adanın, okudukları Mercan Adası'na çok benzediğini söylerler. Ne
Demek istediğim şu...
Bizden başka canavar yok belki...