Inari
@Inarii
bir kara dejavu
"adsız"Edebiyat
adımız bahçenin köşelerinde saklı
yeminimiz sözümüz sevgimiz
bu sarı kâğıtta katlı
güneş işte orda bayram yeri
sularda ilk cemre
gökte bir leylek buluyorum
nedir beni dalgınlığa götüren
şehirden dönünce onu bulamamak mı
yoksa bu yaşta ölümden mi korkuyorum
bahçenin içinden annemin kahkahası.
Reklam
"İtiraf etmeliyim ki, aziz okur, benim ömrüm, her birini gebertmek istediğim insanlarla aramdaki buz dağlarını eritmeye çalışmakla geçiyor."
Öncelikle şunu belirtmeliyim ki okuması oldukça kolay bir kitap, akıcı bir anlatımı var bunun yanında zaten konusu sizi içerisine çekiveriyor ve bir bakmışsınız bir an baş karakterin aldığı tüm kokuları tasvir etmeye çalışıyor, yaptıklarını anlamlandırmak için çabalıyorsunuz kendinizce. Bu hikayeyi bir başarı hikayesi olarak yorumlamak her ne kadar can sıkıcı olsa da gerçek bu. İtinayla ve özenle hazırlanmış bir planla tek bir hedefe yol alıyor baş karakter ve bunu öyle bir titizlikle yapıyor ki çoğu zaman yaptıkları akıl kârı gelmiyor. Genel olarak kitabın gidişatını sevdim fakat sonunda çok şaşırdım açıkcası. Beklediğim veya kafamda tasarlayabildiğim bir son değildi. Kokunun etkisi bariz bir şekilde kitabın sonunda anlatılmış fakat elbette ki çok inandırıcı bulmadım bu sonu. Ki zaten burada olay da inandırıcı bulup bulmamakla alakalı değildi orasına da eminim.
"Kabul etmeliydim: Sevgi, gelişiyle doldurduğundan çok daha büyük bir boşluk bırakarak gitmişti hayatımdan."
Reklam