JD
@JamesDean
Herkes gibi konuşurken iyi, yaşarken kötü biriyim.
21 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
İlk 20-30 sayfası garip bir şekilde sıkıcı olan kitap, ilginçtir John Steinbeck abimizin kitaplarını çok fazla sevmemin sebeplerinden birisi de bana bu kitapta sıkıcı gelen ayrıntılarıdır. Neden bu
Reklam
Canavar.
"Zenci" bir adamın zaten toplum tarafından ötekileştirilmesi yetmezmiş gibi bir de, iyice dışlanmasına sebep olacak olan yüzünü kaybetmesi sonucunda toplumun tepkisini çok sarsıcı bir şekilde anlatan kitap.
"İnsanın ne yapması gerektiğini bilmesi çok zor."
Herkesin içinde bir miktar Lennie ve bir miktar George vardır. Kimi zaman saf olmak ister insan, içindeki Lennie kıpraşır taşar, lakin ortamı değildir, George indirir kafaya şaplağı. Ama her zaman
Henri Charrière, o kadar sade ve akıcı bir anlatımı var ki, kendisi bile fark edememiş. Hatta kitabı yazıp editöre yollarken de bir not bırakmış: " Alın bunu meslekten birine yazdırırsınız" diye. Editör de diyor ki "bu kitaba pek dokunmadım desem yeridir.Yalnız noktalama işaretlerini yerli yerine koydum. anlaşılmaz gelen bazı İspanyolca deyimleri attım; kulaktan kapma üç ya da dört dili, Caracas'da her gün konuşmanın verdiği alışkanlıkla ortaya çıkan bazı anlam karışıklıklarını ve devrik cümlelerini düzelttim."
Romanın bu etkileyici ve sade anlatımı, romandaki bazı nefes kesen olayları sanki siz yaşıyormuşsunuz hissi veriyor. Açıkçası ben, böyle hissettiren başka bir roman okumadım. Romanı, her gün işim biter bitmez elime alıp neler olmuş acaba diye okumaya başlarken aynı zamanda bitmemesi için de okumak istemiyordum. Böyle hissettiren çok roman yok. Romanı okuyup soluğu kesilmek deyiminin vucud bulmuş halidir bu roman.
Bazı okurlar: "yahu bu kadar da olmaz ki bütün roman, adamın çevresinde gelişmiş, pekte inandırıcı gelmiyor" diyorlar. Eh bir miktar hak vermek gerekiyor onlara. Roman çok fazla dolanmış adamın çevresinde. Böyle bir eleştirinin gelmesi, Henri'nin, romanda anlattıklarım başımdan geçen olaylar silsilesidir diyor. Yani insan biraz "ehehehe kesin yaşanmıştır bu diyebiliyor" ama nadiren. O da incir çekirdeğinin hacmini bile doldurmaz.
Vel hasılı kelam okunması gereken, hatta baş ucu kitapları arasına girmesi gereken bir kitap.Vesselam.
Her ne kadar da Khaled Hosseini'nin romanları hakkında çok fazla duygusallıktan dem vurulsa da ve bunun yanında romanlarında Amerika'ya olan minnettarlığını çok fazla dile getirdiği söylense de, ülkesinde ki sorunlar nedeniyle kendisine kucak açan ve tahsilini burada bitirmesine neden olan bir ülkeyi kitabında/kitaplarında kullanması çokta olağan bir şey olduğu kanısındayım. Duygusal yazıp okuyucu çekmek amacında diyenleri fazla acımasız buluyorum. Kitabına "Çok fazla duygusal bu yeaa hehehehe" diye bakarsanız tabi ki de göreceğiniz tek şey o olur.
Roman, kahraman bakış açısıyla anlatılıp, romanın ilk bölümü çocukluğu, ikinci bölümü ise yaşadığı ülkede savaşın çıkmasıyla Amerika'ya giderken yaşadıkları ve Amerika' da yaşadıkıları olarak iki bölüme ayırabilirim.Sade bir anlatım tarzıyla, okuyucuyu içine çeken roman olmuş. Herkese tavsiye ederim.
