Ne kabuğuma sığabiliyorum ne toplasan beni bir edebiliyorum. İçimde sürekli büyüyen bir boşluk, elimden kayıp giden bir benlik...
Ne susturabiliyorum gönlümü ne kelimeler yetiyor sustuklarımı anlatmaya.
Sigaramın dumanında başladığımdan beri dinginliği aramaya, Kaçıncı olduğunu bilmediğim nefeslerle tükettim kendimi.
Ne yetti içimdeki yangını söndürmeye ne de dumanında uyuşmaya. Her nefeste biraz daha savruldum, biraz daha dağıldım.
Siz söyleyin; huzur denen o rüya, hangi yolun sonunda?