Jasmin Aliyeva
@JasminKhan
“ 𝑴𝒆𝒎𝒆𝒏𝒕𝒐 𝒕𝒆 𝒉𝒐𝒎𝒊𝒏𝒆𝒎 𝒆𝒔𝒔𝒆 „
güzellik uzmanı (cosmetologist)
Tıp koleji
Azərbaycan
Azərbaycan, 26 Aralık 1996
11 okur puanı
Nisan 2022 tarihinde katıldı
" Mən düşünürəm ki, biz hamımız, hər birimiz gözəl gələcəyimizi özümüz qazanmalıyıq. Eynilə bizim üçün əhəmiyyətli olan digər məsələlər kimi. Əgər özümüz qazanmasaq, gələcəyimiz heç olmayacaq da. Əgər biz onun uğrunda əmək sərf edib əziyyət çəkmiriksə, deməli, ona layiq deyilik və əbədi olaraq hazırkı dövrdə, bu gündə yaşamağa məhkumuq. Ya da ondan betəri - keçmişdə. Bəlkə də gələcəyi qazanmağın yollarından biri məhz sevgidir. "
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
" Kız gibi yazdım.
O videoyu seyredene kadar hiç dikkat etmemiştim hayret! "Kız gibi" deyiminin dandik, hafif, beceriksizce yapılan şeylere dendiğini unutmuştum.
Genellikle erkeklerin kullandığı bu deyim, yapılan şeyin "adamakıllı " (adamakıllı da ilginç bak) yapılmadığına işaret eder. Ne yazık. Kız doğmuş olanların işitecekleri bin bir hafifletici sıfattan biri.
Bir şeyi "adam gibi" yapmak öyle mi halbuki? Tam tersi. Adam gibi yapan kızlar bile, bir şeyin hakkını vermiş, özenmiş olur.
İşte tam bununla ilgili bir video dolaşıyor internette. Yetişkinleri kadın-erkek karışık, kameranın karşısına koyup onlardan kız gibi konuşmalarını, kız gibi kavga etmelerini, bir şeyi kız gibi fırlatmalarını istiyorlar.
Bu lafı duyan bütün kadınlar ve erkekler yalapşap yapmaya başlıyor istenileni. Mesela koşmalar hep beceriksizce, fırlatma uzağa değil, kavgaysa kollarla karşı tarafı süpürür gibi daha ziyade!
Sonra 8-10 yaş civarı kızlara soruyorlar. Yani gerçekten kız olanlara. "Kız gibi koş" diyorlar. Henüz kafası bu deneyimle kirlenmemiş olduğu için, kız gibi ona kendi gücünü hatırlatıyor sadece. Ve başlıyor var gücüyle koşmaya, fırlatmaya, vurmaya. Sanki "aferin" lafını işitmek için yapıyor yaptığını. Sanki dünyanın bütün gücü onda. Sanki süper kahraman!
Kız gibi koş demek, "Aslanım! Ne kızsın, hadi koş bakalım" demek onun için. Erkekleri de geçer, herkesi de geçer. Nefesi bitercesine koşuyor. Sadece koşuyor, gibisi yok! Gözleri doluyor insanın.
Biz zamanlar onlar kadar küçük birer kız olan kadınlar bile, kız gibi koş deyince kıvırta kıvırta dalga geçer gibi koşuyor halbuki.
Kelimeler bazen bilinci kirletip, insanı potansiyelinden soyabiliyor demek ki. Neden "kız gibi" diye bir deyim olsun değil mi? Biz kızlar harikulade varlıklarken, nasıl öyle bir yalapşaplığı temsil ediyor
" Hep kendimi dünyanın en garip insanı olarak düşünürdüm. Fakat sonra dünyada ne kadar çok insan olduğunu düşünmeye başladım. Bu kadar çok insan arasında elbet benim gibi biri olmalıydı, kendini benzer yönlerden tuhaf ve kusurlu hisseden. Sonra onu hayal etmeye başladım. Bir yerlerde oturmuş onun da beni düşünüyor olduğunu hayal ettim. Yani eğer bir yerlerdeysen ve bunu okuyorsan ve bunu biliyorsan, evet, bu doğru ben buradayım ve en az senin kadar garibim. "
“ İnsanın yaratmayı, yol çizmeyi sevdiği tartışılamaz. Ama tahribatı ve keşmekeşi de tutkuya varacak derecede sevmesinin nedeni nedir? Bana bunun cevabını verin bakalım! Bununla ilgili bir iki cümle de ben söylemek isterim. Tahribatı ve keşmekeşi bu denli sevmesinin nedeni, hedefine ulaşmaktan ve inşa ettiği tasarımı tamamlamaktan içgüdüsel olarak korkması olmasın sakın? Kimbilir, belki tasarımını yakından değil, yalnızca uzaktan seviyordur. Belki de sadece onu inşa etmekten hoşlanıyordur, içinde yaşamak ona göre değildir.
Hedefe ilerlemeyi sever ama ona ulaşmaktan çok hoşlanmaz, bu da elbette son derece komiktir. Kısacası insan gülünç bir varlıktır, bütünüyle bulmacadan ibaret olduğu aşikârdır.
Ayrıca insana yalnızca normal ve olumlu olanın, başka bir deyişle, yalnızca refahın fayda getireceğinden nasıl böylesine kesin, böylesine ciddi şekilde emin olabiliyorsunuz? Akıl, çıkarları konusunda yanlışa düşmez mi hiç? Sonuçta insan belki yalnızca refahtan hoşlanmıyordur. Belki ıstırabı da bir o kadar seviyordur. Belki ıstırap da ona refah kadar faydalıdır. İnsanın bazen acı çekmeyi tutkuya varacak kadar çok sevdiği bir gerçek. Bunu kanıtlamak için dünya tarihini kurcalamaya gerek yok, şu yerkürede öyle ya da böyle yaşamış biriyseniz kendinize sorun yeter. Benim şahsi fikrime gelecek olursak yalnız refahı sevmek edepsizlik bile sayılabilir.
İnsanın gerçek ıstıraptan, yani tahribattan ve keşmekeşten asla vazgeçmeyeceğinden de eminim. Sonuçta şuurun tek kaynağı, ıstıraptır. Başta insan için en büyük talihsizliğin bilinç olduğunu söylemiş olsam da insanın onu sevdiğini ve hiçbir hazza değişmeyeceğini biliyorum. „
" Martin axşam hamıdan axırda öz kayutuna endi, lakin gecədən xeyli keçdiyinə baxmayaraq, yuxuya gedə bilmədi. Həyatın əlindən dincəlmək üçün yeganə vasitə artıq təsir gücünü itirmişdi. Bu isə lap böyük dərd idi! O, işığı yandırdı və bir kitab götürdü. Bu, Suinbernin şeirlər kitabı idi. Martin bir müddət kitabı vərəqlədi və birdən maraqla oxuduğunu sezdi. O, şeiri axıra kimi oxudu, gerisini də oxumağa başladı, lakin yenə oxuyub qurtardığı şeirin üzərinə qayıtdı. O, nəhayət, kitabı öz sinəsi üstünə salıb fikrə getdi. Hə! Özüdür! Mənə olan şeydir! Qəribədir ki, əvvəllər bu mənim bir dəfə də olsun ağlıma gəlməmişdir. Bu hər şeyin açarı idi, o, həmişə qeyri-ixtiyari olaraq bu açara doğru gəlmişdi, indi isə Suinbern ona ən yaxşı çıxış yolu göstərdi. Martinə dincəlmək lazımdır, dinclik isə onu gözləyirdi.
Martin kitabı sinəsindən götürdü və yavaş-yavaş, ucadan bu sətirləri oxudu:
Nə var ki, ürək,
Gec, ya tez, əbədi susan ürəkdir!...
Bəli, buna görə tanrılara şükür eləməyin yeri var. Bu onların dünyada gördükləri yeganə xeyirli bir işdir! Həyat işgəncə və əzaba çevrildiyi zaman, əbədi yuxuya dalıb ondan xilas nə qədər də asandır!
Nəyi gözləyirsən? Vaxtdır.
.... O, əlləri və ayaqlarının necə qıc olduğunu duyaraq getdikcə dərinlərə dalırdı. O, başa düşürdü ki, suların çox dərin yerindədir. Onun qulaqlarının pərdələri təzyiqdən ağrıyaraq az qala partlayacaqdı, beyni isə elə bil, parçalanıb dağılırdı. O, iradəsinin ağlasığmaz bir gücü bahasına özünü suyun daha dərinliklərinə dalmağa məcbur etdi, o vaxta kimi dərinliklərə getdi ki, axırda bütün hava birdən-birə fışqırıb onun ciyərlərindən çıxdı. Hava qovuqları sürüşüb onun yanaqlarından və gözlərindən keçdi və sürətlə suyun üzərinə doğru getdi. Onda boğulmanın verdiyi əzablar başlandı. Lakin Martin öz sönən zəkası ilə başa
