Jasmin Aliyeva
@JasminKhan
“ 𝑴𝒆𝒎𝒆𝒏𝒕𝒐 𝒕𝒆 𝒉𝒐𝒎𝒊𝒏𝒆𝒎 𝒆𝒔𝒔𝒆 „
güzellik uzmanı (cosmetologist)
Tıp koleji
Azərbaycan
Azərbaycan, 26 Aralık 1996
11 okur puanı
Nisan 2022 tarihinde katıldı
10/10
Beğendi
İllər öncə filmini izləyərkən o qədər çox sevmişdim ki, hər il ən azı bir dəfə izləməklə bu sevgini davam etdirməyə çalışdım. Lakin kifayət etmədiyini düşündüyüm bir zamanda bütün obrazların düşüncələrini, beyinlərində olanı-bitəni bilmək istəyirəm deyərək, kitabına başladım. Birnəfəsə oxunan kitabdan sonra o qədər böyük boşluq hiss etdim ki, bu dəfə də 1995-ci ildə ekranlaşdırılan eyniadlı serialına başladım və 2 günə onu da bitirdim.
Əminəm ki, bir çoxlarınızın da bildiyi bu sevgi hekayəsi qürurdan və qərəzdən yola çıxaraq başlayan bir sevgidən bəhs edir: Darcy və onun yenilməz qürur, məğrur baxışları, mərd davranışları və onları özündən aşağı gördüyünə əmin olaraq ona böyük bir qərəzlə yanaşan Elisabeth.
Deyilənə görə yazıçı Ceyn Ostin əsəri yazdığı dövrdə çox böyük məhəbbət yaşayırdı və hiss etdiyi böyük məhəbbətin izlərini əsərdə hiss etmək olur. Hadisələr romantik, sakit bir axarda cərəyan edir.
Ağlı, qüruru, yetişkin xarakteri ilə rəğbət oyadan Elisabeth Bennet hər bir gənc qızın ən azı bir dəfə qonağı olmalıdır. Güclü və sərt düşüncələrinə görə savaşan, bəlkə də cəmiyyət və ailədə fərqli olduğuna görə danlanan bir qızın yaşadığı çətinlikləri və hər şeyə rəğmən olduğu kimi qalması təqdirəlayiqdir.
Əsər eyni zamanda bizə əslində qürurun və qərəzin iki insan arasında nə qədər məsafələr, sərhədlər gətirə biləcəyindən də bəhs edir. Danışmaq əvəzinə susmaq, baxmaq əvəzinə qaçmaq, olduğu kimi qəbul etmək əvəzinə özündən daha uzaqlara itələmək və sevmək əvəzinə nifrət etməyə yönəlmək iki insanı necə də bir-birindən uzaqlara apararmış.
Reklam
Sevdiyi iş uğrunda sağlamlığını və ən sonda həyatını itirən Vinsent Van Qoq...
Həyatının cəmi 37 ilini yaşaya bilmiş və öz istəyi ilə sonlandırmış rəssam, insanlara sadəcə dəyəri milyonlarla ölçülən rəsm əsərləri deyil, eyni zamanda öz həyat hekayəsini də miras qoydu.
Sevdiyi iş uğrunda qızğın səylə vuruşmağı, bəzən "dəli" adlandırılmağı, ətrafdakı digər rəssamlar tərəfindən qəbul olunmaması, hər addımda işlərinə olan inamsızlığı dilə gətirməkləri, onu rəssam adına layiq görməyənlərin "bu işin daşını at" deməkləri, sevdiyi qadınlar tərəfindən rədd edilməkləri, heç vaxt övlad sahibi olmaması və faciəvi son...
Ömrünün sadəcə 7 ilini rəssamlıqla məşğul olan, öz istedadını gec kəşf edən rəssam, ömrünün sonlarına doğru o qədər şövqlə və ehtirasla, gecə-gündüz demədən işləyir ki, rəsm əsərlərinin bir çoxu da məhz ömrünün son illərinə təsadüf edir.
Kitabı oxuyarkən Vinsentlə bərabər, onun qardaşı Teo Van Qoqa da heyrət və hörmət etdim. Teo Vinsentin kiçik qardaşı və ən yaxın dostu idi. Vinsenti həyatının sonuna qədər maliyyə cəhətdən dəstəkləyən, rəssam olaraq yetişməsi üçün hər şəraiti yaradan Teo idi. Hətta Vinsent intihar etdikdən sonra depressiyaya düşür və Vinsentin ölümündən cəmi 4 ay sonra vəfat edir.
Xəstəliyinin təzə-təzə baş qaldırdığı bir zamanda öz qulağını kəsən Van Qoq, o zamanlar insanların gözündə ən dəhşətli və təhlükəli dəli idi. İnsanların vicdansızlığı onların övladlarına da sirayət etmişdi. Uşaqlar hər gün Van Qoqun evinin altına yığışıb, onu səsləyir, söz atır, mahnılar oxuyur, "O biri qulağını da kəs" deyir, ona mənəvi zülm edirdilər.
Buna dözməyə çalışan rəssam uzun müddət dözsə də ən sonda özündən çıxır və elə ilk dəfə orda epileptik tutması ilə özündən gedir.
Ya həbsxanada, ya da dəlixanada ömür keçirməli idi və onun qərarı dəlixanaya getmək
Uzun zamandır axtarışında olduğum "güclü qadın" obrazını mənə hədiyyə edən bir kitab. Sadəcə iki günə oxuyub bitirdiyim bu kitab o qədər axıcı idi ki, gecəni səhərə kimi iki gecə yatmayıb dayanmadan oxudum. 16 yaşlı bir qızın həyatının hər anından bəhs edən kitab mənə həm sevinc, həm kədər, həm də nifrət duyğularını yaşatdı.
Məsumə o qədər saf, o qədər məsum idi ki, ilk sevgisinin necə baş verdiyini belə anlamamışdı. İlk baxışda Səidə aşiq olan Məsumə qardaşları Ehməd, Eli və Mahmud tərəfindən ölənə qədər döyülür və qardaşı Ehməd onun sevdiyi oğlanı bıçaqlayır. Huşunu itirən qız ayılanda isə artıq çox gec idi. İndi o, həm təhsil almaqdan, həm də gələcək arzularından məhrum olmuşdu. Qardaşları tərəfindən üzünü görmədiyi bir oğlana zorla ərə verilən Məsumə intihar etməyə cəhd göstərsə də bacarmır. O, hələ bilmir ki, onun əri ölkənin azadlığı, insanların rifahı üçün mübarizə aparan inqilabçı, təhsilli və müasir adamdı. Sadə və dindar ailənin hicablı, imanlı qızı ateistlərin, solçuların, inqilabçıların arasına düşür…
Başını inqilab ilə pozan əri nə Məsuməyə, nə də övladlarına qayğı göstərmir, aylarla evə gəlməyən həyat yoldaşından əlini üzən Məsumə hər dəfə ona hirslənir, nifrət edirdi, amma onun üçün narahat olmaqdan da imtina edə bilmir.
İllər ötdükcə ərini ikinci dəfə həbsxanada tapan Məsumə elə onu orda da itirir. Eyni gündə həm əri, həm qayınatası ölən Məsumə öz atasını da təzəlikcə itirdiyi üçün arxa-dayaqsız qalır. Qardaşları onun və oğullarının ayağının altını qazarkən Məsumə öz anasının sevimli oğullarının qeyrətsizliyinə bir daha nifrət edir. Üç övladını min bir əziyyətlə böyüdən Məsumə müharibənin ən qaynar çağında oğlunu əsgər göndərməli olur. Bütün dərdləri üst-üstə gələn Məsumənin həyatı paramparça olur. Hər şey bitdikdən sonra isə ilk eşqi Səid ilə
Kitabı oxuduğum müddət ərzində bir çox fikirlər ilə razılaşmış, bəzi faktlara təəccüblənmiş, bəzi suallar barədə düşünmüş və bir çox fikirlərimə bu kitabda rast gəlmişəm. Hətta bəzi zamanlarda "Belə düşünən bir tək mən deyilmişəm" belə demişəm öz-özümə.
Hələki səhifə 170-dəyəm və kitab 214 də bitir. Bitəndə nə düşünəcəm bilmirəm, amma indi düşündüklərimi yazmaq və unutmamaq istəyirəm.
Kitabda müəyyən fikirlər oldu ki, onlarla tamamilə razılaşdım. Məsələn, kitabda belə bir cümlə keçir - "Biz qəribə bir dünyada doğuluruq. Uşaqlıqdan valideynlərin daha sonra isə yaşadığımız cəmiyyətin şərti reflekslərini qəbul edir və lokal qanunlar və ənənələr ilə tərbiyə alırıq. Tərbiyə bizi cəmiyyətə uyğun, yararlı və heç bir qanunu pozmayan, sözə baxan fərdə çevirmək üçündür. Amma "sözə baxan" insanlar heç vaxt söz sahibi olmur və ömürlərinin sonuna kimi başqalarının dediyi sözlərə baxır və onlara görə hərəkət edir. Məktəb bizi daha da sistemə yararlı edir. Biz artıq nəinki müəllimi dinləyirik, hətta onun təkrarlamalı oluruq. O necə deyibsə elə də cavab verməli, o necə danışıbsa elə də biz mətni danışmalıyıq. Artıq biz sistemin idarə etdiyi və sistemə bizi idarə etməyə yardımçı şəxslərə çevrilirik. İşə başlayanda isə biz sistemin çarxlarından biri oluruq."
Hər bir cümləsi necə də doğrudur! Sistemin bir parçası...
Çox qəribədir, həmişə qurulmuş sistemdən kənara çıxıb başqa qanunlar yaradıb ona uyğun hərəkət etməyə çalışdığım üçün digər insanlar həmişə təəccübləniblər. Bəziləri üçün bu çətin mübarizə, bəziləri üçün xəyal, bəziləri üçünsə əsl cəsarət idi. Amma əslində bu heç biri deyildi. Eslində bu olmalı olan, amma olmamaq üçün yox edilən gerçəkdir. Hərkəsin öz həyatı üçün seçim haqqı var. Kimsə sizi başqa cür görmək istəyirsə bu onun problemidir. Siz hərkəsin xəyal etdiyi kimi biri
" Hafizə etibar olunası hadisə deyil, bu baxımdan əlinizdəki kitab öz keçmişinin əhəmiyyətini dərk edən biri üçün əsl xilasdır."
"Divandakı yalançı", "Nitsşe ağlayanda" və "Şopenhauer dərman kimi" kitabları ilə qələminin gücünü nümayiş etdirən və yazar kimi özünü təsdiq etmiş populyar psixoloq İrvin D. Yalom "Mən necə özüm oldum" (Becoming myself) kitabı ilə öz həyatının ən vacib məqamlarını əks etdirib. Bu memuar sayəsində psixoloqun uşaqlıq xatirələrinə yol tapa bilirik. Beləliklə, İrvinin zamanla həm insan kimi, həm də psixoloq kimi inkişaf yolunu özü ilə birlikdə analiz edirik.
Kitabın ilkin qədəmlərində Yalomun anası ilə bağlı xatirələrini və onunla bağlı sərt fikirlərini, sona doğru isə yaşlanmış və həyatda təcrübə qazanmış ahıl Yalomun anasını getdikcə daha çox anlamağa başlamasını müşahidə edirik. Anası ilə bağlı sərt düşüncələrindən utanan və özünü tam tərəfsiz şəkildə müzakirə edən psixoloqun səmimiyyətini hiss etməmək mümkün deyildi.
Atasının var və yox arası şəxsiyyətə sahib olması İrvini narahat edirdi və xatirələrində anasına nisbətdə daha az yer alırdı.
Kitabı oxuyarkən ən sevdiyim və bir insan olaraq rəğbət bəslədiyim, Yalomun həyat yoldaşı Merilinə qarşı olan sevgisi və heyranlığı idi. Hətta övladları da bildirir ki, atası və anası onları çox sevsələr belə, hər zaman öz aralarında olan sevgini bir pillə daha üstün tutublar.
Düşünürəm ki, məhz buna görə cütlük uzun illər birlikdə qalmış və fərqliliklərinə rəğmən bir-birlərini sevməyə davam etmişlər.
" Mən Merilinlə altmış üç ildir evliyəm və çox yaxşı həyat yoldaşım olduğuna görə öz taleyimə minnətdarlıq etmədiyim gün az olur. Ancaq mən elə hər dəfə başqa insanlara dediyim kimi, münasibəti axtarmırlar, münasibəti qururlar. Bütün onilliklər ərzində hər ikimiz bu gün malik olduğumuz nikaha sahib olmaq
Reklam