Bütün acılar korkaktır, yaşama karşı duyulan aşırı arzu karşısında acı geriler; çünkü yaşama arzusu, düşüncelerimizde var olan ölüm arzusundan çok daha güçlü şekilde bedenimizin her zerresinde mevcuttur.
"Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık.
Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar."
"Beni teselli edecekler ve birtakım sözcükler söyleyecekler, sözcükler, sözcükler; fakat ne yardımı dokunabilir ki sözcüklerin bana? Biliyorum ondan sonra yine yalnız olacağım ve insanlar arasında yalnız olmaktan daha korkunç bir şey yoktur."
Yukarı aşağı yürüyordunuz, düşünceleriniz de sizinle birlikte yukarı aşağı gidip geliyordu, defalarca. Fakat ne kadar soyut olsalar da düşünceler bile bir şeyle ilgilenmelidirler, yoksa amaçsızca kendi etraflarında döner dururlar; onlar dahi boşluğa tahammül edemezler.
Evet biz takdir edilmek için yaşıyoruz.
Ancak insanlar bize güzelsin dediğinde güzel olduğumuzu düşünüyoruz. Ya da derslerimiz övüldüğünde çalışkan olabiliyoruz. İşimiz konusunda birisi bizi överse biz başarılıyız.