Berilsezer
@Kaelen
Hayalleri arasında kalmış bir okur. Ama ruhunda yazar.
Kitabım "Geçmişin Yüreği" yayında
JRR Tolkien, Lotr, ST.✧
~Karanlıkta bile peşinden koşup kovaladığın tek şey umutların olsun~
Ruelle♪
Siyahinci
Kaelen Eryndor
Şu anda okuduğu kitap
"Her şeyi biliyorsunuz, ben bir katilim, beni kurtardınız, bana istediğinizi yapın, umurumda değil, artık hayatın benim için hiçbir anlamı yok, ama şimdi yaşamalıyım, henüz hazır değilim, şimdi yaşamalıyım, yaşamak zorundayım."
Onun masumiyetinden duyduğu huşuyla kendi bayağılığına şaşırdı ve yine uçurumun öte bakmaya başladı Ruth'a. Köprü yıkılmıştı.
İlk paragraf>>>>Alıntı
Ben değil, ölü bir adam konuşuyor benim ağzımdan, Sayın Yargıçlar. Burada duran ben değilim, havaya kalkan benim kolum değil, bu ağarmış saçlar benim değil, bunlar benim eylemlerim değil, benim değil.Siz bunu anlayamazsınız. Elbette yaşayan biri bu, konuşan kesinlikle bir insan, aksi halde deli olmalı, diye düşünürsünüz. Ben deli değilim, bilmiyorum. Ama on yıldır toprağın altında yatıyorum; organlarım çürümüş, kemiklerim tozlaşmış, nefesim... artık nefesim yok. Her şey sessiz. Her şey bitmiş. Toprağın altında yatıyorum, Verdun yakınlarında, yukarıda Douaumont’un yıkıntıları var; rüzgâr esiyor terk edilmiş mezarların, terk edilmiş toprağın, terk edilmiş ölülerin üstünde. Oraya gidin, kumu kazın, soldaki büyük mermi çukurunu deşin; içinde su var, belki de yumuşak çamur. Korkmayın; artık savaş bitti, bombalar yağmıyor havadan, parçalarınız etrafa saçılmayacak, çığlıklar yükselmiyor artık, kollar bacaklar uçuşmuyor, kan yok, paramparça bedenler yok. Sakin. Her şey. Sonsuza dek. Şimdi yere eğilin. Toprağı biraz eşeleyin. Buldunuz işte beni. Evet, kemikler, kafatası, toz ve benim adımı bulacaksınız, benim adım olmayan ve evet olan, benim kaderimi bulacaksınız, bana değil, bir başkasına ait olan ve şimdi bana düşen; aynı kendi kaderim gibi boğucu.
Sadece bir sayfası bile bu kadar güzelse...Alıntı
“Hayatın bir bölümü gitti, savaş aldı bizden, hayatımızı çaldı; tekrar nasıl bulacağız şimdi? Evlendin mi hayatı beraber yaşamak lazım, yoksa ne anlamı kaldı! O kadar çok özledim ki burada özlemle, düşünerek, şimdi dışarıda ne yapıyorsun, siperde misin, belki arkadaşlarınla konuşuyorsun, belki elinde benim fotoğrafım var, yanındakilere anlatıyorsun, aklın belki bu odada, belki de bambaşka bir yerde, karşındaki düşmanda, düşman mevzileri üzerine çalışıyorsun ya da yüzbaşının biri gelmiş, tam o anda bir taarruz başlıyor, bense burada oturuyorum, yerimden kıpırdayamıyorum, her şey bensiz oluyor, ben burada kör gibi, o kadar acizken, kurşunlar vızıldıyor, sağdan soldan kanlar fışkırıyor, kollar bacaklar kopuyor, birinin bağırsakları dışarı çıkmış, diğerinin beyni, daha az önce onlarla konuşmuşsun, burada tek başına oturmak dehşet verici, annenin ağzını bıçak açmıyor, tek kelime etmiyor, zaman zaman başına bir şey gelse hiç haberim olmayacağını düşünüyorum, düşünüyorum, hâlâ yaşıyor musun, belki de toprağın altındasın çoktandır, tanınmayacak hale gelmişsin, aniden bir duygu sarıyor beni, bir ölüyle evlendirilmişim ve haberim yokmuş duygusu, ardından çığlık atasım geldi, kendi hayatım –orada öylece oturmak, sandalyede oturan beden– sona ermiş, içimde öyle dehşet verici bir soğukluk yükseliyor, soğuk havale geçirir gibi, bazen saatlerce oturur, hiç ayağa kalkamazdım, geceleri yatakta uyku tutmazdı, senin yanında yattığımı görürdüm, beyaz çarşafın üzerinde, alnın bembeyazdı, yarı rüya yarı çıldırmaydı adeta, saçına kan bulaşmış, orada zaman oyuncak bir bebek gibi otururdu, evet, zaman, eskiden benim yaşadığım, senin yaşadığın zaman bir oyuncak bebek gibi tuhaf bir hareketsizlikle, göğsümün üzerinde, sessiz nefesiyle göğsümü emerek, beni boğarcasına otururdu.”