Aldım kalemi elime bir gece yarısı/Yazıyorum ne yazacağımı bilmeden/Ne aşığım ne de dertli/Sadece yazmak istedim sarı bir kağıda/Sessizdi her şey, uykudaydı dünya/Kalbim ve kalemim konuşuyordu yalnızca/Öyle güzel konuşuyorlardı ki/Güneş açmıştı tüm ruhlarda/Filizlenmişti iyilik ve güzellik/ Baldan tatlıydı hayat/Rengarenk çiçekler kaplamıştı dünyayı/Melekler ilahi söylüyor, şeytan susuyordu/İnsanlar ise huzurluydu, mutluydu.....
"Ve tümü bütün sesler, bütün amaçlar, bütün özlemler, bütün çileler, bütün hazlar, bütün iyi, bütün kötü şeyler tümü birden dünyayı oluşturmaktaydı. Tümü birden oluşumların ırmağı, tümü birden yaşamın müziğiydi."
Bu güne kadar hep kendimi aşağıladım, kendimi cezalandırdım. Hep kendime kızdım. En çok ben üzdüm kendimi. Hiç güvenmedim kendime. Hiç kendim gibi davranmadım. Hep kendimden başka rollere büründüm. Bundan dolayı kendimi değersizleştirdim. Küçük düşürdüm kendimi. Halbuki kendim olmalıyımdım. Samimi olmalıydım. Üzmemeliydim kendimi....