Kazım Akbulut
@Kazim_Akbulut
Bilmemek bazen mutluluktur
8/10
Bu kitaba başlarken aklımda ciddi bir soru vardı:
“Acaba fazla mı abartılmış?”
Çünkü dürüst olayım; tempo ve aksiyonun düşük olduğu kitaplar benim için her zaman risklidir. Ama iyi ki okumuşum dediğim kitaplardan biri oldu.
Kitabın en etkileyici taraflarından biri kesinlikle anlatım diliydi.
Charlie’nin tuttuğu ilerleme raporlarındaki yazım hatalarını ilk başta fark etmemiştim bile. Sonra bunun bilinçli yapıldığını anladığınız an kitap başka bir seviyeye geçiyor.
Çünkü o hatalar aslında sadece yazım yanlışı değil; Charlie’nin zihinsel dünyası.
Hataların giderek azalması öğrenmenin başlamasını temsil ediyor. Kitabın ilk bölümlerindeki bozuk anlatım bende konuşmakta zorlanan, kendini ifade edemeyen bir engelli insan hissi oluşturdu. Charlie’nin zihinsel sıkışmışlığını gerçekten hissettiriyor.
Bir noktadan sonra ise işler değişiyor.
Ameliyat sonrası Charlie’nin zekâ seviyesi inanılmaz şekilde yükselirken bu kez başka bir yalnızlık başlıyor.
Empati duyduğum karaktere zaman zaman sinir olmaya başladım
Çünkü zekâ arttıkça kibir, öfke ve insanlardan uzaklaşma da büyüyor.
Belki de kitabın en güçlü tarafı burada:
Charlie’nin sadece zekâsının değil, ruhunun da parçalanışını izliyoruz.
Evet, kitabın ortalarına doğru benim için tempo biraz düştü.
İçe dönük hesaplaşmalar ve zihinsel çözülme hikâyeleri benim okuma tarzımla tam örtüşmüyor olabilir. Ama edebi açıdan yaptığı şeyin ne kadar değerli olduğunu inkâr etmek zor.
Ve sonra… Algernon’un izinden gittiğini fark ettiği o an
İşte kitap tam orada insanın içine oturuyor.
Başladığı yere doğru geri dönüşünü izlemek gerçekten çok hüzünlüydü.
“Sadece yalnız bırak beni... Ben kendim değilim. Paramparça oluyorum ve seni burada istemiyorum.”
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Açın Kapıyı !
7/10
Freida McFadden yine insanın aklıyla oynamayı başarıyor
Yazarın daha önce D Koğuşu kitabını okumuştum ve özellikle ters köşesiyle oldukça keyif almıştım. Kilitli Kapı da aynı şekilde beklenmedik bir sonla bitti.
Kitap boyunca sürekli tahmin yürütmeye çalıştım ama finali çözmek neredeyse imkânsızdı.
Çünkü hikâyenin düğümünü çözen olaydan ve kişiden açık açık hiç bahsedilmiyor gibi hissediyorsunuz.
Ama işin en güzel tarafı şu:
Aslında cevap başından beri hikâyenin içinde
Freida McFadden’in bence en güçlü yanı tam olarak bu:
Okuru sürekli yanlış kişiden şüphelendirip son anda bütün parçaları yerine oturtması.
Kitap çok hızlı ilerliyor, dili sade ve akıcı.
Bölümler kısa olduğu için “bir bölüm daha” hissi sürekli devam ediyor.
Bazı yerlerde mantığı fazla sorgularsanız küçük boşluklar hissedilebilir ama kitap zaten temposuyla bunu düşündürmeden okutuyor.
Psikolojik gerilim ve ters köşe seviyorsanız keyifle okunabilecek bir kitap olmuş.
Kötünün iyisi
Külkedisi
Asla aynı odada yalnız kalmak istemeyeceğiniz bir karakter düşünün…
Kitap, özellikle ilk bölümlerde bu tedirginliği okura gerçekten başarılı şekilde geçiriyor.
Hatta hapishanede geçen bölümler bende ciddi bir beklenti oluşturdu.
“Tamam,” dedim, “şimdi hikâye daha karanlık ve daha rahatsız edici bir yere gidecek.”
Ama ne yazık ki kitabın son çeyreğinde tempo ve etki ciddi şekilde düşüyor.
Son 30 sayfayı resmen “hadi artık bitsin” hissiyle okudum
Yasaklanmış Masallar serisinden okuduğum ilk kitap Güzel ve Çirkin olmuştu ve açık konuşayım; benim için tam anlamıyla felaketti.
Külkedisi kesinlikle ondan daha iyi bir kitap. En azından merak duygusunu bir süre canlı tutabiliyor.
Ama yine de kitap bittiğinde aklımda kalan his şu oldu:
“Okumasam da bir şey kaybetmezmişim.”
Serinin ortak noktası ise belli:
hızlı ilerliyor,
kolay okunuyor,
sayfalar akıyor.
Ama ne yazık ki bende kalıcı bir etki bırakmayı başaramadı.
Yine de karanlık masal fikrini seviyorsanız ve hızlı akan bir şeyler arıyorsanız şans verilebilir.
5.5/10
