Kubra ozkan
@Kbra55
Koca Yedigey kendini daha fazla tutamadı. Hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Boran'lı da birlikte geçirdikleri uzun yıllar, sıkıntılar, sevinçler, nice nice olaylar, bu birkaç kelimelik veda konuşmasına, bu birkaç dakikalık gömme süresine sığıvermişti. İnsanoğlunun bu dünyadaki kısmeti ne kadar da çok, aynı zamanda ne kadar da azmış!
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Aşk bir ruh kangreni; o kadar çabuk ilerliyor ki. daha şimdiden ne haldeyim. Zamanı saatlerle, dakikalarla değil, güneşin doğup batması ile değil, sizinle ölçüyorum: ' Onu gördüm, görmedim, göreceğim, görmeyeceğim, gelecek, gelmeyecek...'
Bütün bunlar, gençlikte güzel; çünkü gençlik heyecanların tatlısına, acısına kolayca dayanır; benim yaşımda insan, huzuru arıyor, ben uykulu ve uyuşuk huzura alışmışım; fırtınalara tahammülüm yok.
Ah, gün sona ermeden öleceğim doğru mu? Bu ölecek olanın ben olduğu doğru mu? Dışarıdan işittiğim bu boğuk çığlık gürültüsü, rıhtımlarda şimdiden koşturup duran bu neşeli insan dalgası, kışlaların da hazırlanan bu jandarmalar, siyah giysili bu rahip, kırmızı elli bu diğer adam hepsi benim için! Ölecek olan benim! Ben buradaki aynı kişi, yaşayan, hareket eden, soluk alan, herhangi bir masadan farkı olmayan ve başka bir yerde de olabilecek bu masada oturan ben; ben velhasılı, dokunan ve hisseden, ceketi işte böyle buruş buruş ben!
