Biz Kendi-olma durumuna erişebilmek istiyorsak sefilliğin, çulsuzluğun dibine vurmalıyız. Üzerimizde yabancı ne varsa, çıkarıp atmalıyız. Sonuçta görülür ki, çulsuzluğun en ileri safhası çıplak -İnsandır.
Eğer İnsan'ın da bana yabancılaştığını ve İnsan olmakla övünemediğimi hissettiğim için İnsan'ı da üzerimden atarsam, çulsuzluğun ötesine geçmiş olurum: Paçavraların son parçası da üstümden düşmüş olduğundan, bu artık sadece çulsuzluk değildir; artık burada gerçek çıplaklık, bütün yabancılıklardan sıyrılmışlık dimdik durur. Sefil, sefilliği kendi çıkarıp atmış ve artık önceden olduğu gibi sefil olmaktan çıkmıştır.