Kemal Altun
@Kemalaltun
Şu anda okuduğu kitap
Beni kör kuyularda, yazarın Yalnızlıklar'dan sonra okuduğum ikinci kitabı oldu.
Kitabın konusu kısaca -spoiler- Güldiyar adlı kız yaşadığı bir olay sonrasında sessiz, asla konuşmayan bir kıza dönüyor. Annesinin konuşması için ısrarları sonucu dayanamayıp ağlayan kızın gözlerinden yaş değil de taş döküldüğünü gören annesi bunu komşusuna o da diğer komşularına bunu anlatıyor. Dökülen taşları merak eden kişilerin sayısının artması ile bu ev bir nevi tiyatro haline geliyor ve olaylar ilerliyor.
Kitapta hoşuma gitmeyen bazı detaylar oldu. Örneğin Emine'nin telaşlı ve korkmuş olmasına rağmen konuşmasının çok sakin olması, kaba karakterlerin sinirli olmasına rağmen bazı yerlerde fazla kibar konuşması, Muharrem'in* köy düşlemesinin ve köye gitme isteğinin fazla üstüne gidilmemesi gibi.
Bunun dışında hikayeye çok az hatta hiç etki etmeyen karakterler vardı. Dursun, Hüseyin, Halit gibi.
Bunların dışında okur cevapsız kalan soruları hikaye bittikten sonra kendince cevaplayabiliyor.
Kitabı kesin okuyun ya da okumayın diyemem.
*Güldiyar'ın babası
Reklam
Düşünüyorum öyleyse ...Edebiyat
Kitap biri genç diğeri yaşlı iki kişinin sohbetini konu alıyor. "İnsan makine midir?" sorusu ile başlayan sohbet devamında düşünce, irade, seçim, vicdan, eğitim, içgüdü ve özgürlük gibi konuları sırasıyla işliyor. Bu sohbet sırasında verilen örnekler ve işlenen temalar kendi içerisinde tutarlı olmasına karşın farklı konular ile karşılaştırıldığında tutarsızlık göze çarpıyor. Genç adamın bunu önemsememesi veya farkına varmaması yaşlı adam karşısında "Mizaç"ının ne kadar zayıf olduğunu belli ediyor. Bu zayıflık yaşlı adamın verdiği fikirlerin hakkıyla irdelenememesine neden oluyor.
Bunların dışında İnsan Nedir? Mark Twain'dan okuduğum ilk kitap oldu. Tarzının dışında bir kitap. Beğendim. Herkese tavsiye ederim.
Jean-Louis Fournier bu kitapta insanların mutlu olmasından rahatsız olmaya başlayan tanrının, insanları mutsuz edecek kötülükler yaratmasını anlatıyor.
İsmi muzip (şakacı) olmasına rağmen hiç de şakacı bir tanrı yazmamış. Tamamıyla işkenceden hoşlanan, ölümlerden zevk alan, insanların acı cekmesinden haz duyan bir tanrı yazmış. Bu tanrının bir de yardımcısı var Aziz Pierre. Kendisi de pek geri kalır değil.
143 sayfa boyunca sürekli bir şeyler yaratıyor: araba kazaları, nüfus patlaması, seller, yanardağlar, sinekler, uzun ve kavurucu yaz sıcakları, horlamak vb. onlarcası...
Yine Fournier'den Dul kitabını okumuştum. Çok etkilenmiştim burada onu da öveyim istedim. Maalesef Muzip Tanrı, Dul kitabına yaklaşamamış.
Kitap iki saatte bitiyor, oldukça kısa. Bir çırpıda okunabilir.
Korku, kaygı ve bilinmezlikEdebiyat
Bir kasaba var, ama içinde insanlar yok. O kasabaya varmak isteyen insanlar var ama onlarda da cesaret yok. Çünkü kasabanın başına bir olay gelmiş. Kimi dağdan kayalar kopar der kimi kuş istilası der kimi dağ kaymış kasabaya der, fakat kimse ne olduğunu bilmez. Köye gidecek otobüsler de yol kavşağında bırakırlar girmek istemezler. Yolcular da korkarlar kavşakta beklerler, “ben bu kasabaya gireceğim” derler, inat ederler fakat cesaret edemezler çünkü korkuları bilinmezlikle artar.
O kasabaya girebilecek tek kişi kasaba hakkında hiçbir şey bilmeyen kişidir.
Dostoyevski'den okuduğum 6. kitap oldu.
Kitap kısaca zamanında soytarılık, uşaklık yapmış birinin ikna kabiliyeti ve ajitasyon ile kendini yücelttikçe yüceltmesini konu alıyor. Bunu yaparken de rütbe fark etmeksizin -general eşi, albay, yarbay kızı- herkesi etkiliyor ve uşaklık ettiği kişiyle -kendisi albay olur- arkadaş seviyesine hatta daha üstüne çıkıyor.
Kitap 1. tekil kahraman bakış açısı ile yazılmış. Bu kişi de kitapta albayın yeğeni Sergey Aleksandroviç'tir. Kendisi kitabın başında amcasından mektup alır ve Stepançikovo köyüne gider.
Kitapta yaklaşık 15den fazla karakter var ayrıyeten bu karakterler hepsi aynı isimle çağırılmıyor. Bazı karakterleri unvan, takma ad, soyadı, soyadının kısaltması, adı derken 4-5 farklı şekilde görebiliyorsunuz. Bu da “bu kişi kimdi yahu” demenize neden olabiliyor.
Kitap aslında pek bir şey anlatmıyor, sadece şehirde ne tür insanlar yaşıyorsa köyde de pek farklı insanlar yaşamıyor mesajı verilmeye çalışılmış. Genel itibariyle pek sevdiğim söylenemez fakat Dostoyevski'den insanı kahreden bir kitap okumadığım için mutluyum o kadar.
Reklam