Kerrar Demirci
@KerrarDemirci
Oldukça cahilimdir ama epey okurum.
Şu anda okuduğu kitap
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sanayi Devrimi’nden sonra İngiltere’nin sosyal yapısı önemli ölçüde değişti. Buharlı makinelerin ortaya çıkışı, sosyal adaleti derinden sarstı ve fabrika sistemi, zenginler ile fakirler arasındaki uçurumu daha da büyüttü. Bu süreçte zenginler daha da zenginleşirken, fakirler giderek daha yoksul hale geldi. 18. yüzyılın ortaları ve 19. yüzyılın başları, İngiliz edebiyatında spesifik olarak “Viktorya dönemi” olarak adlandırılır. Bu dönemin önemli yazarlarından biri olan Charles Dickens, eserlerinde okuyucuya dönemin gerçek yaşamlarını yansıtır. Dickens'ın bu izlenimci yaklaşımı, İngiliz edebiyatında Realizm akımının ortaya çıkışına zemin hazırlamıştır. Charles Dickens, romanın girişinde Thomas Gradgrind adlı karakter üzerinden eğitimin önemini vurgular. Bay Gradgrind’e göre eğitim, sadece somut gerçekler üzerine kurulmalıdır. Ona göre eğitim felsefesi, “Birey yalnızca gerçeklere odaklanmalıdır” anlayışına dayanır. Bu doğrultuda, çocuklarını da bu katı eğitim anlayışıyla yetiştirir. Dickens’ın yazım tarzına baktığımızda, zaman ve mekanı kurgusal bir biçimde yansıttığını görürüz. Örneğin, dumanlı Londra şehri, romanda "Coketown" adıyla tanıtılır. Zaten roman türü, gerçekte yaşanmamış olayları yaşanmış gibi yansıtma sanatıdır. Bir diğer önemli noktaya değinecek olursak, Dickens, dönemin toplumunun tüm sınıflarını ele alan ilk İngiliz yazarlardan biridir ve her bir karakteri ayrı ayrı detaylandırarak okuyucuya sunar. Bu yüzden karakterleri derinlemesine incelemek önemlidir. Thomas Gradgrind, İngiltere Parlamentosu’nda bir milletvekili olarak görev yapar ve işçi ile fakir sınıflarının koşullarıyla ilgilenmeyen bir karakterdir. Onun yaşam felsefesi şu şekildedir: “Her şeyin bir parasal değeri vardır. Şükran duygusu anlamsızdır. İnsan yaşamındaki her şey alınıp satılacak bir
“Kente bir bakın, kent zengin ama şu çalışsın diye getirilenlere; dokumak için, ayırmak için getirilenlere; beşikle mezar arasında nafakalarını çıkarmaya uğraşanlara bir bakın! Nasıl ve nerede yaşadığımıza, ne saygılarda yaşadığımıza bakın. Umudumuzun ne olduğuna, nasıl bir tek düzelik yaşadığımıza bakın. Kentte durmadan çalışan bir fabrikalar, bir de ölüm var. Bizler için ne düşünüyorsunuz, neler konuşuyorsunuz, o bakanlıklara neler yazıyorsunuz? Biz hep haksızız, siz hep haklısınız, doğduğumuzdan beri hiç aklımızı kullanmadık. Bakın bu iş nasıl nasıl dallandı, budaklandı, büyüdü, serpildi, nesilden nesile ne hale geldi! Bu bir keşmekeş değil de, nedir ki?”
“Ama kardeşlerim, ama dostlarım! Erkekler ve İngilizler; Coketown’ın aşağılanmış emekçileri! Sizlere verilen acıyı tanıyan, bu toprağın zedelenmiş, iliğini, kemiğini bilen, sizin zorbaları titretecek güçteki o soylu sesinizi duyan, Birleşik İşçi Kuruluşlarına parasal yardım yapacağına söz vermiş, aynı kuruluş tarafından sizin adınıza alınacak olan kararlara uyacağını bildirmiş bir adam, böyle bir zamanda nöbet yerini terkeder, bayrağını satar, size ihanet eder, bir korkak ve bir hain olursa, ona ne demeliyiz? Ne isimle çağırmalıyız onu? Böyle bir zamanda, hiç utanmadan, sizden uzak duracağını; Özgürlük ve Adalet’ten yana olanlarla birlikte hareket etmeyeceğini söyleyene ne demeliyiz?”